Duurzame energie ten koste van Afrika

Auteur: Gastauteur | 20-06-2007

Gastauteur Henk Willem Smits : zoals we ooit het christendom brachten in Indonesië zonder verder moeite te doen de welvaartsstandaard van de inlanders te verhogen, zo brengen we nu groene stroom naar Afrika waar ze weinig aan hebben.

De klimaathysterie lijkt nog het meest op een religie, een geloof in dat je moet lijden op aarde voor een betere toekomst. In kerkelijke tijden uitte dat zich in ongemakken als geen seks voor het huwelijk, luisteren naar vader, op zondag twee keer naar donderpreken luisteren en je daarna continu schuldig voelen over de zondeval, anders zul je branden in de hel. Nu is dat in het seculiere westen: geen energie gebruiken, niet consumeren, en compensatie zoeken voor je beschamend vervuilende bestaan, want anders stijgt de zeespiegel twaalf meter en gaat alles dood. Mensen hebben schijnbaar behoefte aan dat soort duurzame leefregels en apocalyptische bespiegelingen voor enige houvast.

Terwijl groene stroom meestal vier keer zo duur is als stroom uit olie en gas (dat veel in Afrika zit) gaan de Wereldbank en de hulporganisatie Hivos derde wereldlanden blij maken met waterkrachtcentrales en notoir onbetrouwbare windmolens en zonnepanelen.

Hivos maakte gisteren haar nieuwe ‘klimaatfonds’ kenbaar aan het publiek, waar ook andere maatschappelijke organisaties bij betrokken zijn. Nu moet gezegd dat de houtovens die deze club geeft aan arme drommels die hoopjes takken in de hoek van hun hut verbranden, nog wel sympathiek is. Hadden ze het daar maar bij gelaten, verder zijn ze van plan uw bijdrage in waterkrachtcentrales en zonnepanelen te pompen.

‘Het westen heeft zich in de afgelopen jaren kunnen ontwikkelen door gebruik te maken van energie die een gigantische co2-uitstoot (de duivel van het klimaatgebeuren - hws) veroorzaakte,’ schrijft de hulporganisatie in het bij de nieuwe actie horende persbericht. Dat klopt. Energie die dat niet doet, kost namelijk alleen maar geld, draagt niet bij aan ontwikkeling, en zal dat voorlopig ook niet doen. Het gaat nog decennia duren voordat zonnepanelen, waterkrachtcentrales of windmolens naast miljoenen huishoudens ook nog eens hoogovens, pakhuizen vol computers of vliegtuigen aandrijven. Tussen ontwikkeling en co2-uitstoot ligt een direct verband.

Afrika, waar ook op veel plekken honger wordt geleden, zogenaamd blij maken met inférieure doch veel duurdere energie, is eigenlijk decadent. Het is vooral iets om mensen in het westen door ze geld te laten storten een aflaat te geven voor hun schuldgevoel over hun energieverbruik. Want, schrijft het het Hivos op haar website, door geld op hun rekening te storten ‘compenseer’ je je eigen co2-uitstoot. Kolder natuurlijk. In derde wereldlanden stijgt de co2-uitstoot inderdaad niet, daar worden enkel inefficiënte waterkrachtcentrales gebouwd. Maar je eigen en de totale co2-uitstoot neemt niet af.

Nog erger is dat hulporganisaties die geld inzamelen voor dit soort zaken de wind in de rug krijgen van de Wereldbank, die eenzelfde compenseeraflaat in het groot heeft geïntroduceerd. De bank heeft een investeringsfonds opgezet waar Europese landen geld in kunnen leggen als ze de Kyotonorm betreffende co2-uitstoot van haar bedrijven overschrijden. Voor dat geld krijgen ze ‘emissierechten’. Dat betekent niet dat de emissie in het Europese land afneemt, nee, die blijft op z’n minst hetzelfde. Emissierechten kunnen schijnbaar zo worden bijgedrukt. Het wordt allemaal gefiateerd en ‘gecompenseerd’ door de Wereldbank, die het geld uit het fonds belegd in ‘duurzame energieprojecten’ in Afrika. Dat zorgt er voor dat de toch al lage co2-uitstoot (vanwege de lage ontwikkeling) nog vele decennia laag blijft (omdat ze zich met groene stroom niet kunnen ontwikkelen).

En als ze dat zouden willen, zouden de mensen van het Hivos geld kunnen krijgen van de Wereldbank voor haar groene projecten, waardoor ze meehelpen aan het niet-afnemen van de co2-uitstoot door de industrie in het westen. Ik hoop dat er snel eens een hulporganisatie komt die geld inzamelt voor een kolen-, olie- of gasgestookte energiecentrale in de derde wereld.