Participatietop: zin of onzin?

Auteur: Esther van Rijswijk | 21-06-2007

Participatietop: zin of onzin?
De langverwachte participatietop vindt volgende week plaats. Een gouden kans voor Balkenende IV om alle kritiek van de afgelopen week in een klap weg te maaien. Zouden ze het doen?

Toegegeven: die deal over het ontslagrecht had natuurlijk stukken beter gekund. Dat de ontslagvergoeding voortaan gemaximeerd wordt op één jaarsalaris, is enkel winst voor werkgevers die veel mensen in dienst hebben die langer dan 12 jaar bij ze werken. En dat voortaan iedereen een vergoeding krijgt en niet alleen werknemers die naar de kantonrechter gaan, pakt natuurlijk ook niet altijd gunstig uit. Het is zelfs nog maar afwachten of deze nieuwe regeling – de details zijn nog niet bekend – daadwerkelijk tot minder bureaucratie leidt. Maar toch: er gebeurt iets. Het is een begin. Op naar de volgende stap.

Dan de participatietop. Volgende week gaan de sociale partners en het kabinet afspraken maken die ervoor moeten zorgen dat er veel meer mensen aan het werk gaan. Dat is hard nodig. Van de 11 miljoen mensen in Nederland die tussen de 15 en 65 zijn, werken er zo’n 4 miljoen niet. Iets minder dan de helft daarvan ontvangt een uitkering. Tegenover deze ‘collectief gefinancierde inactiviteit’, zoals beleidsnota’s het noemen, staan op dit moment zo’n 250 duizend openstaande vacatures.
Opbellen die lui en aan het werk zetten, denk je dan. Maar zo eenvoudig is het natuurlijk niet. Grofweg zijn er twee problemen: het gros van de thuiszitters is te laag opgeleid voor de banen die ze aangeboden krijgen. En het andere deel is niet in beweging te krijgen omdat dat ze financieel te weinig oplevert.
Het eerste probleem is er één van lange adem: goed onderwijs en minder drop outs, daar gaat het dan om. De linkse oplossing om afspraken te maken over onderwijs voor volwassenen, levenlang leren en dat soort hoopvol klinkende zaken, levert helaas te weinig op. Om te beginnen zitten de opleidingsfondsen (O&O-fondsen) al bomvol, maar het lukt bedrijven nauwelijks daar geld uit te halen als ze het nodig hebben. Daar komt bij dat het weliswaar enorm fijn zou zijn als mensen zorgen dat ze hun kennis en vaardigheden op peil houden, maar gekunsteld cursussen via de baas – wat als tegenhanger van het gemoderniseerde ontslagrecht is afgesproken - helpt ze daar niet bij. Zelf in het eigen menselijk kapitaal investeren wel. Dat vraagt om een simpele fiscale scholingsaftrek, en kost dus geld.
Ook voor het tweede probleem is geld nodig. Werken loont in Nederland te weinig. Zowel voor vrouwen met kleine baantjes – die de economie een slinger kunnen geven als ze allemaal een paar uur meer gaan werken – als voor mensen met een uitkering. Dus pak nog harder aan die armoedeval. Verhoog de arbeidskorting. Verlaag de belasting. En fors.
Het kabinet kan volgende week een klap maken door de arbeidsmarkt vlot te trekken. Het slechte nieuws is dat het geld kost. Het goede nieuws is dat het ook geld oplevert, doordat daadwerkelijk meer mensen aan de slag gaan. En als dat niet genoeg is – de vergrijzing moet ook nog bekostigd worden, evenals lantarenpalen en de strijdmacht – dan moet er maar ergens anders bezuinigd worden. De arbeidsmarkt en de economie zijn te essentieel om door zuinigheid vast te laten lopen.
Zouden ze het doen?
Het regeerakkoord en de glossy van vorige week, bieden weinig hoop.

Wat vond u van het artikel? Stem / Waardeer:



Score 0 | 0 Waarderingen

White collars working blue

Van knelpunt in uw operationeel proces naar meetbaar en blijvend resultaat? Kijk hoe First Consulting dit samen met uw medewerkers aanpakt. >> Bekijk filmpje

Meer opinie