De Franse slag

Auteur: Mark Koster | 18-03-2006

De Franse slag
De vergelijking zal dit weekend wel weer ergens opduiken: Parijs brandt, studenten demonstreren, het is weer 1968. Zeer vermoeiend en zeer onjuist.

De opstandige studenten lijken in niets op hun voorvaders die vanaf de linker Seine-oever de naoorlogse regenten deden sidderen. De boze studenten in Parijs die premier De Villepin nu aan het wankelen proberen te brengen, vechten voor conservatieve waarden. Het voorstel om jongeren onder 26 jaar in een periode van 2 jaar sneller te ontslaan, is goed voor ouderwetse straatwoede.

Parijs wil de arbeidsmarkt flexibeler maken en dat is hard nodig ook. Franse ambtenaren en andere overheidsdienaren behoren tot de best beschermde werknemers van Europa. De werknemers in de private sector hebben een wettelijk afgedwongen 35-urige werkweek en zijn goed verzekerd tegen economische schokgolven. Terwijl Chinezen en Indiërs lachen om verworvenheden in dit werknemerswalhalla, bijten de Fransen zich steeds verder vast in hun eigen antiglobalistische gelijk. De tegengeluiden zijn beperkt. De kritische advocaat/econoom Nicholas Baverez ageert in zijn boek 'La France qui tombe' (Frankrijk dat valt, red) al jaren tegen de inertie en lafheid in La Douce France. In het pamflet toont hij aan dat Frankrijk de laatste decennia aan economische slagkracht heeft ingeboet. Tegelijkertijd zijn de spilzieke Fransen de grip op de openbare financiën kwijtgeraakt. Het begrotingstekort (4,1% van het BBP in 2003) heeft tot een exploderende staatsschuld geleid (zo'n 1000 miljard euro- 62% van het BBP). Hoe dit kán? In tegenstelling tot Angelsaksische grootmachten als de VS en Engeland, zijn de Gaullisten bijkans allergisch voor de vrije markt, aldus de tegendraadse econoom. Een groot deel van de middelen wordt besteed aan de financiering van de publieke sector (14,5% van het BBP) en sociale lasten (22,5% van het BBP). Dat gaat ten koste van de investeringen (2,5% van het BBP). Liberale geluiden zijn er nog wel, zoals van de vrijzinnige minister van Binnenlandse Zaken Sarkozy, maar de schreeuw tot openheid en concurrentie is verstomd. Het colbertisme grijpt om zich heen. De poging van de Italiaanse energiereus Enel om branchegenoot Suez de France over te nemen, werd van regeringszijde gedwarsboomd. Maar goed, dat zult u niet lezen. De 68-ers zullen weer weemoedig gaan glunderen dezer dagen. De Fransen zouden zachtjes moeten wenen.

Wat vond u van het artikel? Stem / Waardeer:



Score 0 | 0 Waarderingen

White collars working blue

Van knelpunt in uw operationeel proces naar meetbaar en blijvend resultaat? Kijk hoe First Consulting dit samen met uw medewerkers aanpakt. >> Bekijk filmpje

Meer opinie