Duitse hardliners veroveren de ECB

Auteur: Mathijs Bouman | 24-04-2006

Duitse hardliners veroveren de ECB
Eindelijk! Na jaren van toenemende Zuid-Europese invloed binnen de Europese Centrale Bank, hebben de Duitsers eindelijk haar op hun tanden gekregen en eisen ze hun logische hoofdrol in de monetaire unie op. Hun nieuwe man bij de ECB is een echte roestvrijstalen inflatievechter. Dat is goed nieuws voor de ECB, voor de eurolanden en zeker voor Nederland.

In 2003 volgde de Fransman Trichet de Nederlander Duisenberg op als president van de ECB. Een jaar eerder had de zijn landgenoot Noyer de positie als vice-president overgedragen aan de Griek Papademos. Het is duidelijk: de macht in de Executive Board  van de Europese Centrale Bank is de afgelopen jaren gestaag zuidwaarts gegleden. Naast de Trichet en de Papademos bestaat de Board uit een Spanjaard en een Italiaan. Noord-Europa wordt slechts vertegenwoordigd door een Oostenrijkse en een Duitser.

Zo hadden de bedenkers van de monetaire unie zich het niet voorgesteld. De euro zou juist een machtgreep van het Duitse monetaire model in Europa moeten bewerkstelligen. De ECB zou een Europese pendant van de strenge Bundesbank moeten worden. Logischerwijs hoorde daarbij dat Duitse economen een belangrijke stempel op het beleid zouden drukken. Het liep anders. Toen de ECB in 1999 aan het werk ging was Ernst Welteke Bundesbank-president. Hij was bepaald geen sterke bestuurder, en speelde een ondergeschikte rol in de Governing Council van de ECB – het belangrijkste bestuursorgaan bestaande uit de zes leden van de Board en de presidenten van de centrale banken van de lidstaten. Het verwachte Duitse gebulder bleek niet meer dan een piepstemmetje. Logisch dat toen Welteke twee jaar geleden moest opstappen na een genante bonnetjesaffaire, de zucht van opluchting die vanuit de kantoren van de Bundesbank klonk in het hele eurogebied te horen was . Zijn opvolger was de economieprofessor Axel Weber, die zich ondanks zijn academische achtergrond ontpopt heeft als een echte vechtersbaas die niet schroomt om het Duitse geluid in de Governing Council naar voren te brengen. ‘Turbo-Weber’ noemen ze hem bij de Bundesbank liefkozend, vanwege de snelheid en doortastendheid waarmee hij traditionele Duitse waarden als inflatiebestrijding en begrotingsevenwicht aan de man brengt. Vanaf 1 juni as. zal dit verkwikkende Duitse geluid zelfs in stereo te horen zijn. Dan treedt de huidige vice-president van de Bundesbank Jürgen Stark (foto) toe tot de Executive Board van de ECB. Stark is de verpersoonlijking van Duitse rechtlijnigheid. Zijn aversie voor inflatie wordt slechts overtroffen door zijn afkeer voor begrotingstekorten. Vooral dat laatste is goed nieuws. De grootste bedreiging voor de euro is de oplopende staatsschuld in veel eurolanden. Naarmate de rentelast hiervan zwaarder op de begrotingen drukt, zal de pressie op de ECB om de rente laag te houden (en oplopende inflatie toe te staan) toenemen. Als de ECB daaraan toegeeft, betalen landen als Nederland de prijs (hoge inflatie) voor het gebrek aan begrotingsdiscipline in landen als Italië en Griekenland. Duitsers als Weber en Stark zullen dat >nooit laten gebeuren

Wat vond u van het artikel? Stem / Waardeer:



Score 0 | 0 Waarderingen

Meer opinie