Auteur: Peter van Vliet | 13-10-2008
Met het hoofd gehuld in de rookwolken van de verdampende geldvoorraden is het lastig om helder te blijven denken. Toch is dat van levensbelang voor de manier waarop we uit deze crisis denken te komen, voor onszelf én voor onze toekomst.
Stop verdere schade
Voor nu is alle actie gericht op het voorkomen van verdere schade. Dat betekent, schade in termen van de economie van voor de crisis. Een economie die werd gedomineerd door consumenten die meer lenen dan ze produceren, hoge beurskoersen en torenhoge omzetten uit financiële constructies die niet door onderliggende waarde waren gedekt. Een economie die, naar nu blijkt, meer is te vergelijken met een soufflé van gebakken lucht op een bedje van drijfzand.
Foute berekening omzet
We hebben een systeem opgezet dat het genereren van omzet waardeert, niet het creëren van waarde. En door het voeren van een halve boekhouding leek die omzet ook nog op winst, omdat veel kosten en risico's niet werden meegeteld.
Inflatie
Daar nu geld in gaan pompen zorgt er alleen maar voor dat we nog een probleem er bij krijgen: inflatie. In het gunstigste geval stoppen we de vrije val tijdelijk en bouwen verder aan een volgende debacle. Waarna we in een klap door China kunnen worden opgekocht.
Teruggang duurzaam ondernemen
De risico's van blijven denken en investeren in termen van omzet gaan bovendien verder dan alleen de financiële gevolgen. Het kan makkelijk leiden tot faliekant desastreuze keuzes. Neem energie. Groeiscenario's (= omzetdenken) laten een immer toenemende behoefte aan energie zien. Aan die behoefte kan momenteel goedkoop worden voldaan door het bouwen van kolencentrales. Door de (tijdelijk) lagere olieprijs is de vergelijking met investeren in hernieuwbare bronnen als zon en wind ongunstiger geworden. Daaraan toegeven betekent een committent voor minstens vijftig jaar. Met alle gevolgen van dien.
Investeren in hernieuwbare energiebronnen
Het alternatief is investeren in hernieuwbare energiebronnen, die in de toekomst enorme besparingen gaan opleveren op de uitgaven aan fossiele brandstoffen en aan klimaatschade. Maar ook inzetten op afremmen van de consumptie. Huishoudens stimuleren te sparen, overconsumptie belasten. Kortom, op waardedenken, dat gepaard gaat met strikte regulering van het bankwezen en inperking van speculatie, ook met aandelen.
Vertrouwen
Het enige wat dan verdampt is een stukje Bruto Nationaal Product. Volgens de huidige mores doet dat pijn, want we groeien niet. Maar wat we winnen aan waarde wordt vanzelf omgezet in vertrouwen. Vertrouwen in onze toekomst, in onze samenleving en in onszelf. Herstel van vertrouwen, was dat niet waar iedereen de laatste tijd om roept?
Lees ook:
> Kernenergie geen oplossing energievraagstuk
> Groene energie: nepstroom of nepbeleid?
> EU: lagere economische groei Nederland in 2008
De grote economieën van de wereld waren het eens op de G20 top in Londen. De Britse premier Gordon Brown haalt zelfs de nieuwe wereldorde weer van stal. Waarover ze het eens zijn, dat is minder duidelijk. En dat kan wel eens de bron van meer ellende en uiteindelijk een nieuwe crisis zijn die de huidige veruit in de schaduw stelt. Wat ook opvalt is dat er in Nederland nauwelijks kritiek te horen is op de slotverklaring. Dat is in het buitenland wel anders. Lees verder
De uitkomsten van de klimaattop die afgelopen week in Kopenhagen werd gehouden kunnen simpel worden samengevat: we moeten ons voorbereiden op een leven met klimaatverandering. Voorspelde trends zetten zich versterkt door en maatregelen om de verandering om te buigen zijn ‘too little, too late'. Dat laat maar een optie over: zo snel mogelijk voorbereiden op wat ons te wachten staat. Lees verder
De crisis is een kans voor duurzaamheid, heette het nog maar een paar weken geleden. Maar nu lijkt ook onze nationale kampioen duurzame energie, Econcern, onderuit te gaan. Dat betekent niet zomaar een paar honderd werklozen extra, het is een nagel aan de doodskist van het economisch herstel van ons land. Lees verder
Als je een probleem wil oplossen ga je doorgaans op zoek naar de oorzaak en dan neem je die weg. Zo moet dat toch ook kunnen met het klimaatprobleem, zou je denken. Inmiddels kennen we de oorzaken vrij aardig. Maar zie. Lees verder
Een aspirientje tegen de hoofdpijn. En de goede raad van de dokter om er zo snel mogelijk maar weer hard tegenaan te gaan. Zo zou je de slotverklaring van de G20 samen kunnen vatten. Het is verleidelijk om het voornemen voor hervorming van het financiële systeem te zien als remedie voor de plotselinge ontsteking die de economie heeft opgelopen. Maar nog afgezien van het gegeven dat het slechts om een voornemen gaat en de daadwerkelijke medicijn nog moet worden gekozen, is er geen enkel zicht op het wegnemen van de onderliggende oorzaak. Lees verder
Het blijft wringen tussen een menselijke natuur die is ingesteld op behoud en een omgeving die zich ongebreideld en doorlopend vernieuwt. Gedreven door innovatie wordt de verandering in bedrijven versterkt en ligt het tempo hoger. Lees verder
Als Brussel haar zin krijgt over het reguleren van wat groene stroom mag heten, staat Nederland in zijn hemd. Ongeacht of groene stroom volgens de huidige regels nu eerlijk is of niet. Misschien stond daarom minister Cramer de afgelopen week liever met de mond vol tanden dan dat ze dat zou moeten toegeven. Want elke poging tot een antwoord zou tot die conclusie hebben geleid. Lees verder
Het venijn van de jaarlijkse miljoenennota op Prinsjesdag lijkt te zitten in wat er niet in staat en in de gehanteerde formuleringen. Er is geen logisch verband tussen individuele maatregelen en beleidsdoelen en een samenhangende visie op de toekomst ontbreekt. Wel hameren op vergroten van de arbeidsparticipatie en tegelijk de steun voor kinderopvang verminderen. Lees verder
Nieuwe ziektes los je niet op met oude recepten. En daarmee valt onze huidige regentenkaste door de mand. Ze blijkt niet bij visie en bij machte om een oplossing voor de opstekende energetische anemie in het vooruitzicht te stellen die ook maar de geringste potentie heeft om blijvend te werken en zoekt haar toevlucht in fata morgana's. Lees verder
Terwijl onze bewindslieden de aardbol rondvliegen om millenniumdoelen te bespreken of waterweken te bezoeken, zakt in eigen land elke hoop op het halen van duurzame energiedoelen steeds verder weg in het bureaucratisch moeras. Ondertussen is de dikte van het Noordpoolijs in drie jaar tijd gehalveerd tot een miezerige een meter dertig en heeft onderzoek van de universiteit van Utrecht aangetoond dat het onder de grond stoppen van CO2 nog wel eens even veel schade kan opleveren dan het voorkomt. Lees verder
Een huishouden runnen kunnen we allemaal, van financiën tot HR. Waarom geven managers hun werknemers dan maar zo’n beperkte taak?
Er bestaat nog steeds een waterscheiding tussen overheid en bedrijfsleven als het gaat om arbeidsmobiliteit. Terwijl er juist grote behoefte is aan mensen die vertrouwd zijn met beide werelden.
Leidinggevenden en consultants putten bewust uit zinloze middelen om mensen in het gareel te houden.
De fusie- en overnamemarkt mag dan sinds het uitbreken van de financiële crisis onder druk staan, kansen zijn er zeker ook. En die komen steeds vaker uit de opkomende markten. Lees verder
Cloud computing kan de ondergang worden voor bedrijven, omdat het IT-vakgebied er nog niet klaar voor is.
De Nederlandse Corporate Governance Code verwacht van aandeelhouders in Nederlandse beursvennootschappen dat ze zich gedragen als een steward. In Engeland is daarvoor in 2010 zelfs speciaal een Stewardship Code gepubliceerd.
Overheden moeten klantgerichter werken, maar ze moeten tegelijkertijd recht doen aan procedures en wetten. Een spagaat, maar geen onmogelijke. Lees verder
Verduurzaming van vastgoed is dé manier om verhuur- en verkoopbaarheid van panden te verhogen. Het resultaat van investeringen wordt na een paar jaar zichtbaar, maar er is ook direct rendement. Lees verder
Cfo’s moeten zich bij herstructureringen ontpoppen tot partner in change van de ceo. Maar dan moeten ze wel werken aan hun blinde vlek: het ‘menselijke vlak.’ Lees verder