Een staaltje Franse arrogantie

Auteur: Mark Koster | 28-06-2006

Een staaltje Franse arrogantie
Het vijandige belang dat het Indiase Mittal Steel verwerft in het Franse Arcelor is een godsgeschenk. Eindelijk zullen de zelfvoldane Franse industriëlen zich eens uit hun leunstoel moeten heffen. Wie de koude cijfers bekijkt, begrijpt niet dat het schatrijke Arcelor niet zélf heeft toegeslagen op de wereldmarkt. Nu zal een hyperambitieuze Indiër de koning van het staal worden.

De arrogantie, waarmee Arcelor-bestuursvoorzitter Guy Dollé de aanval van Mittal wegwoof was de hooghartige reactie van een man die een blaffend hondje uit zijn pijp wilde slaan. Zijn opmerkingen over het gebrek aan 'Europese waarden' bij bestuursvoorzitter Lakshmi Mittal zijn niet alleen dom, maar lijken ook ingegeven door angst en afgunst. Dollé en zijn zelfingenomen frontsoldaten (hoofdzakelijk Fransen) hadden namelijk zelf kunnen toeslaan door Mittal op 'vriendelijke wijze' over te nemen. De Fransen hebben veel betere rapportcijfers. Ze hebben een grotere omzet (32.6 miljard eure tegenover 28.6 miljard dollar). Twee: Arcelor ís een veel efficiënter bedrijf dan Mittal. De gemiddelde werknemer van Arcelor maakt op jaarbasis 40.000 euro winst voor zijn baas. De Mittalarbeider brengt slechts de helft hiervan binnen. Arcelor heeft een oorlogskas van 4,4 mrd euro (free cashflow over 2005), terwijl de Indiërs het met 2 mrd dollar moeten doen.

De nu ogenschijnlijk onwaarschijnlijke overval van de groeidiamant uit India (Mittal is sterk in de opkomende markten in Azië) is exemplarisch voor de lamlendige houding van veel grote West-Europese industriëen. De zogenaamde culturele factoren die een obstakel zouden zijn geweest tussen de Europese en Indiase partij zijn overdreven. Het verschil zit 'm domweg in ondernemerschap in de bestuurskamers. Wie durft het meest? Mittal neemt meer risico met riskante overnames (zoals eerder in Oekraïne), terwijl Arcelor op zijn geld zit en zijn aandeelhouders paait. Tekenend cijfer: Mittal betaalt 4,9 dollar per aandeel, terwijl de Fransen 6,26 euro per aandeel uitkeren. Mittal betaalde over 2004 nog 7,1 dollar per aandeel, maar beseft dat je met geld nóg meer geld moet maken. De Indiërs snappen ook dat zij zeer snel ingenieurs moeten opleiden om beter, sneller en flexibeler staal te kunnen fabriceren, aangezien Arcelor tot technologische avant-garde behoort. Mittal heeft in 2005 een eigen universiteit gesticht om het intellectuele gat tussen de technologisch afgetrainde West-Europeanen en de naar technologie hunkerende Indiers te dichten. Is dit nieuws? Pas du tout. Wie het komische businessboek A year in the merde, heeft gelezen weet hoe wereldvreemd Franse ondernemers kunnen zijn. Overigens is meneer Mittal soms ook niet helemaal lekker. Dat hij zijn directeuren niet al te veel betaalt om ze hongerig te houden, lijkt me een slimme strategie, maar dat hij zijn bloedeigen dochter Vanisha, een directeur binnen zijn bedrijf, jaarlijks slechts 18.000 dollar betaalt, terwijl haar broer Aditya 1,2 miljoen dollar ontvangt, is een onverklaarbare onrechtvaardigheid. Daar had ik Dollé graag over gehoord, maar ja, die dacht alleen aan zijn eigen positie (1,32 miljoen euro per jaar)

Wat vond u van het artikel? Stem / Waardeer:



Score 0 | 0 Waarderingen

White collars working blue

Van knelpunt in uw operationeel proces naar meetbaar en blijvend resultaat? Kijk hoe First Consulting dit samen met uw medewerkers aanpakt. >> Bekijk filmpje

Meer opinie