Geef die kranten een kans: hef PCM op!

Auteur: Jeroen Smit | 25-01-2007

Geef die kranten een kans: hef PCM op!

Misschien had Apax iets te veel haast, waren ze te Angelsaksisch, eisten ze een te hoog rendement. Nu de Britse investeerder de handdoek in de ring heeft gegooid bij PCM, halen de kranten-redacties opgelucht adem. Ten onrechte. De uitgever is alles behalve gezond en zachte heelmeesters maken stinkende wonden. Er is maar één echte oplossing: hef PCM op en verkoop alle kranten één voor één.

De nieuwe grootaandeelhouder, de Stichting Democratie en Media (SDM), wil het kranten- en boekenconcern 'eenduidiger' laten werken. SDM-secretaris Aad Stoop liet gisteren in NRC Handelsblad weten 'Rendementseisen zijn niet altijd even belangrijk. Belangrijk is de pluriformiteit van de pers.'

Dat klinkt weer zeer onheilspellend. Zulke hoogdravende teksten brengen mij terug naar 1995. Het jaar waarin PCM na een bizarre veiling ruim 800 miljoen gulden op tafel legde voor de Dagbladunie (NRC Handelsblad en Algemeen Dagblad). De Rotterdamse Dagbladunie was toen een goed renderende dochter van Reed Elsevier. In Rotterdam leefde daarom de hoop dat het qua cultuur een omgekeerde overname zou zijn: dat het luie en verzuurde PCM (waar De Volkskrant, Het Parool en Trouw in het kader van die pluriformiteit goed met elkaar zouden samenwerken, maar elkaar in werkelijkheid vooral naar het leven stonden) de professionele uitgeefcultuur van de Dagbladunie zou omarmen. Het gebeurde niet. Vanaf de eerste dag stond dit huwelijk in het teken van nog meer strijd. Binnen de kortste keren waren de centrale functies naar Amsterdam verscheept en ging de professionele Rotterdamse uitgeefcultuur kopje onder in politiek gezeur en gemekker. Nu hadden vijf redacties om de haverklap ruzie met elkaar. Als de één een magazine mocht maken, moest de ander ook, als de één meer marketingbudget kreeg, moest de ander ook....etc, etc. Niet helemaal onlogisch trouwens: het AD, Trouw, NRC Handelsblad en De Volkskrant zijn elkaars grootste concurrenten. Iedere abonnee die de één wint komt in de meest gevallen bij één van de anderen vandaan. Omdat in de PCM-cultuur redacties zo vreselijk dominant zijn, verlammen deze ruzies sinds 1995 de snelheid en slagkracht van het concern. Ze vreten elkaar op en dat is nogal lastig in een tijd waarin de oplages van betaalde kranten ieder jaar met zo'n 3 procent dalen. Toenmalig bestuursvoorzitter Cees Smaling zag dat ook en wilde de zaak zo snel mogelijk naar de beurs brengen in de hoop zo tot een werkelijke verzakelijking te komen. Hij strandde. Zijn opvolger Theo Bouwman probeerde het met het binnenhalen van een strenge externe aandeelhouder: het Britse Apax. Ook zij beten hun tanden stuk op de stroperige cultuur. Na twee mislukte pogingen is er eigenlijk maar één conclusie mogelijk: het zal niet lukken om deze natuurlijke vijanden te bewegen met elkaar te gaan samenwerken, elkaar werkelijk iets te gunnen, etc. Om erger te voorkomen is het daarom de hoogste tijd om deze prachtkranten eindelijk de ruimte te geven om op eigen kracht een toekomst te vinden. Echt mijnheer Stoop dit is de enige manier om die gedroomde pluriformiteit zo lang mogelijk in stand te houden. Als de Stichting Democratie en Media werkelijk het beste met deze kranten voor heeft dan kan ze maar één ding doen: het mislukte PCM opheffen en de afzonderlijke titels één voor één aan kapitaalkrachtige partijen verkopen. We zullen nog verbaasd staan van de innovatieve kracht die dan loskomt. Zie Het Parool, binnen PCM was de krant op sterven na dood, niet in de laatste plaats omdat de andere titels dat helemaal niet erg zouden vinden. Op eigen benen blijkt de krant een stevige Amsterdamse toekomst te hebben

Wat vond u van het artikel? Stem / Waardeer:



Score 0 | 0 Waarderingen

Meer opinie