Orde op zaken

Auteur: Erik Robertson | 08-04-2011

Bij elke organisatie is er de noodzaak van orde. Dit geldt voor scholen, bedrijven, instellingen, winkels, de overheid,het gezin, het parlement, enz. Er zijn echter allerlei factoren die deze orde of het gebrek eraan beïnvloeden.

Tevens zie je dat de definitie van orde in bijvoorbeeld Staphorst heel anders wordt beleefd dan in downtown Delhi. In alle gevallen spelen allerlei contextuele zaken mee, waaronder geloof of het ontbreken ervan, cultuur, klimaat, taal enz.

Bij veel bedrijven, scholen, universiteiten en overige organisaties overheerst de wanorde. Ja, zult u zeggen maar kijk eens hoe vaak het wel goed gaat en waar wel alles goed/ordelijk verloopt. Zeker, dat is ook zo. Het is ook interessant om deze voorbeelden te bestuderen en een poging te doen om te ontleden waar die orde uit voort komt, wat de orde in stand houdt, en hoe mensen zich daar bij voelen en wat zij ervan vinden.

Over het algemeen blijkt dat daar waar het goed loopt er een optimale mix is tussen individuele inbreng en participatie enerzijds, en anderzijds een expliciet of impliciet aanwezig framework of fundering die door allen wordt gedeeld en/of gevoed. Dat laatste is van essentieel belang!

De totale afwezigheid van regels werkt niet want dat leidt met het huidige bewustzijnsniveau tot complete anarchie, maar te veel regels werkt ook niet. Een klein voorbeeld van wanorde die door de uitvoerders wordt gezien als het toppunt van orde (en van hun macht en belangrijkheid):

De A 12 deze week (of een willekeurige snelweg elke dag van het jaar):

Aan de andere kant staat volgens de media 15 kilometer file! Aanleiding zou zijn een ongeluk. De aanleiding is echter (ook in dit geval) niet het ongeluk maar de totale wanorde die erop volgt. Want wat blijkt ook weer dit keer terwijl ik er langs rijd. De oorzaak van de file is de wegversperring die is gemaakt door de aanwezige hulpdiensten. De twee auto’s zijn al lang weg gesleept, er zijn geen doden en de licht gewonden zijn al weg en/of verzorgd. Maar er staan nog tig politie auto’s, motorfietsen, en allerlei auto’s van Rijkswaterstaat, de wegenwacht en overige clubs. Men staat wat met elkaar te evalueren en te praten. Niet naast de weg, maar op de weg!

Er is vanuit het perspectief van orde en de noodzaak tot herstel van die orde geen enkele reden voor deze chaos. Er strekt zich een file uit van meer dan 15 kilometer en deze staat er al een hele tijd. Wij weten allemaal wat dat de economie jaarlijks kost om nog maar niet te spreken van alles werkafspraken en opdrachten die hierdoor mis lopen. En daarnaast de terechte irritatie en verontwaardiging over deze nonsens.

En zo gaat dit dag in dag uit, het hele jaar door. En we blijven maar nog meer camera’s neerzetten, nog hogere boetes uit delen, nog meer complexe procedures bedenken waar al die hulpdiensten aan moeten en mogen voeldoen om het ons allen lastiger te maken. Want redenerende vanuit orde is het volgens mij heel simpel: gewonden afvoeren en/of verzorgen. Foto van de schade van de voertuigen. Snel en meteen de voertuigen aan de kant en er kan alvast minimaal 1 rijbaan open. En daarna z.s.m. de overige rijbanen, en met de nadruk op snel. En als aanwezige heb je maar 1 prioriteit: zorgen dat er snel orde is, lees een doorstroming van het verkeer. En niet een moment om ook gezellig met elkaar bij te praten.

Ik stond eens iemand hulp te bieden die van de weg was gereden, de auto was gekanteld, de bestuurder zat klem, ik was de eerste ter plaatse, belde de hulpdiensten en stelde de man enigszins gerust en hield hem gezelschap. Binnen een half uur stonden er: 4 motoragenten, 3 ambulances, 3 brandweerwagens, twee takelwagens en later nog een traumahelikopter (just in case) op het grasveld ernaast (dus totaal circa 26 mensen). Ziet u het voor U? Totale wanorde en chaos. Iedereen stond gezellig met elkaar te kletsen, terwijl de brandweer druk doende was de man uit zijn benaarde positie te bevrijden. Ik vroeg enigszins verbaasd aan een paar motoragenten hoe het kwam dat er zo veel mensen aanwezig waren.

Hij legde mij uit dat bij een noodoproep iedereen die in de buurt is zich snel naar de plek des onheil verplaatst dus ja dan weet je nooit van te voren hoe veel er komen.

Op zich heel goed in het belang van het slachtoffer, maar dan een punt van orde.

1.) Zodra er dus hulpdiensten ter plekke zijn melden deze aan de centrale dat de rest kan wegblijven, die zijn immers niet meer nodig, sterker nog volstrekt ongewenst in het belang van de rest van de wereld.

2.) Als je er toch bent en niet nodig heb je maar 1 ding te doen; snel wegwezen. Simpel.

En toch gaat het zo niet. Dit is een klein/groot voorbeeld van wanorde uit het verkeer dat ons dagelijks treft. Zo zijn er talloze voorbeelden te geven uit haast elk aspect van onze samenleving die beslist ordelijker en democratischer zouden kunnen.

Voor de goede orde wil ik nog even benoemen dat deze column is geschreven met alle respect en waardering voor alle hulpdiensten, en geen kritiek is op hen.

Deze column is geschreven door Erik R. Robertson.