Arme rijken

Auteur: Ivo Weyel | 20-02-2009

Hoe snel kan de wereld veranderen? In deze reiscolumn verhaal ik over het wel en wee van reizen. Met name in het hoogste echelon. Al heel wat buitengewone zaken hebben hier de revue gepasseerd op hotel-, vlieg- en anderszins (zaken)reisgebied.

Het hotel in Milaan dat zichzelf als eerste in Europa zeven sterren toebedeelde omdat elke kamer zijn eigen privébutler heeft.
De luxueuze slaapsuites in de eerste klas van Singapore Airlines waar de champagne een Millesime is en er witte kaviaar - zoveel zeldzamer dan zwarte - wordt opgeschept.
De tachtig dagen durende wereldreis (Around the World in 80 Ways), georganiseerd door de Leading Hotels of the World, afwisselend afgelegd per privéjet, privétreincoupé en privéjacht voor de lieve som van 1 miljoen dollar per persoon.
De suite in het Griekse hotel waarbij het halen en brengen van de gast per privé-jet van en naar zijn of haar thuisadres is inbegrepen.
Het hotel in Chili dat het allergrootste zwembad ter wereld heeft aangelegd (8 hectare gevuld met 250 miljoen liter water), zo groot dat je er met een zeilbootje op kunt varen, en zulks nota bene op hink-stapsprong afstand van de oceaan.
Het hotel in Atlanta dat niet één, maar twee keer per dag aan turndownservice doet en waar alle kamers niet één, maar twee badkamers (his en hers) hebben.
Het pasje met een jaarlijkse fee van tienduizend dollar waarmee je zelfs op het allerlaatste moment nog plaats krijgt in het hipste restaurant of het meest trendy hotel, ook al is dat al maanden van tevoren volgeboekt.
Het privé-eiland dat 300 duizend dollar huur per week kost.

Allemaal extreme opties die liepen als een trein. De suites aan boord bij Singapore Airlines zaten altijd vol. Sterker nog: voor het pasje bestond een wachtlijst. Richard Bransons privé-eiland had in 2008 geen week meer vrij. En de Millesime champagnes gingen schoon op richting nieuwe rijken in Moskou, India en China.

"Champagne is geen brood"
Daar zat ik dan onlangs bij mevrouw Ployez-Jacquemart van het gelijknamige exclusieve champagnemerk dat haar familie al meer dan een eeuw produceert. “Het is uit met de pret”, zei ze. “Champagne is geen brood.” Haar ‘gewone’ jaarloze champagnes lopen nog wel, maar de dure Millesimes niet meer. Het acht hectare grote zwembad in Chili ligt er verlaten bij. Zij die op de wachtlijst van het pasje staan, annuleren. Zij die er al op staan, vernieuwen hun lidmaatschap niet. Plaats genoeg in 2009 bij Richard Branson. En dat allemaal binnen een maand of drie.

Opmerkelijk is dat nu dus ook de hoogste regionen van de reiswereld worden geraakt door de economische crisis. Tot nu toe bleven die buiten schot. De klandizie hiervoor beschouwde men als te rijk om zich ook maar iets van de malaise aan te trekken. Dat blijkt dus niet het geval. Worden nu de butlers in het zeven sterrenhotel ontslagen? Zakt Richard Branson in prijs? Een woordvoerder van de hotelgroep Leading Hotels of the World vindt het nog te vroeg om te bepalen wat men gaat doen in de duurste categorieën van de hotelwereld. Verlagen van de kamerprijzen ligt vooralsnog niet in het vizier.

Te veel luxe
Eerder dit jaar vroeg ik me al af of er niet zoiets bestaat als té veel luxe. Of je als gast wel een zogenaamde badbutler nodig hebt die je bad met rozenblaadjes komt vullen, of een keus uit tien kussens niet too much is, en of de zijden Givenchy pyjama die First Class passagiers krijgen aan-gereikt niet een tikkeltje over the top is.

De tijd zal leren of er in de reiswereld inderdaad een plafond aan luxe is bereikt, net zoals de beurs voortdurend op zoek is naar de bodem. Eén segment is in ieder geval de laatste maanden sterk gestegen: het aanbod van peperdure vakantievilla’s. Steeds meer rijkaards willen hun villa’s - waar ze doorgaans slechts een paar weken per jaar verblijven - nu de rest van de tijd verhuren. Alleen jammer voor hen dat de klandizie daarvoor nu juist daalt.

Lees ook:
> Teveel luxe?
> De Russen komen
> Het nieuwe St. Tropez
> Wereldhave: prijsdaling onroerend goed dankzij kredietcrisis