Key-2 luxury: de ultieme gift

Auteur: Ivo Weyel | 16-06-2008

The Financial Times noemde het ‘the ultimate corporate gift'. Maar ook The New York Times, Newsweek, Time, The Wall Street Journal, kortom alle media die ertoe doen, hebben erover geschreven. Het gaat om een sleutelring. Een kleine, bescheiden, metalen sleutelring met daarin Key-2 Luxury gegraveerd.

Dat is hiphoptaal voor sleutel tot luxe. Wie deze sleutelring laat zien aan de barman van - laten we zeggen - het Brown Hotel in Londen, krijgt een gratis glas champagne. Leg hem op de desk bij het inchecken in - laten we wederom willekeurig een hotel uit de lijst prikken - het Beverly Hills Hotel, en de desk person zal u direct upgraden. Laten ze u doorgaans niet toe in de exclusieve Londense club Annabel's? De sleutelring zal, als de magische ring van Tolkien, ook die deur voor u ontsluiten. Wie alle voordelen van dit kleinood op een rijtje zet, komt tot het besef dat een mens eigenlijk niet meer zonder kan. Restaurants, autoverhuurbedrijven, dure winkels, helikopterdiensten, hotels, clubs, en welke diensten al niet die bij de Key-2 Luxury zijn aangesloten, verlenen allerlei privileges aan de drager. De drager moet deze dan wel eerst gekocht of gekregen hebben. Al heel wat internationale bedrijven (waaronder Jaeger-leCoultre en Lamborgini) hebben een stuk of wat van deze sleutelringen aangeschaft en uitgedeeld aan hun belangrijkste werknemers of relaties. Die lopen er nu dus mee op zak, in de blije zekerheid dat ze Belangrijk zijn. Want de sleutelring is duur. Hoe duur wil niemand zeggen - daarbij is het afhankelijk van hoeveel men er tegelijk koopt -, maar denk aan duizenden en nog eens duizenden euro's voor de aanschaf en nog eens duizenden voor de jaarlijkse contributie.

Misschien klinkt het u als nuchtere Hollander een beetje belachelijk in de oren, en als een eenmalig exces, maar niets is minder waar. Dit soort privilegelidmaatschappen - of dat nou in de vorm van een sleutelring, een creditcard of welke vorm dan ook is - schieten overal uit de grond en maken internationaal furore. De exclusieve reisagent en virtuele reisgids Mr. & Mrs. Smith heeft als equivalent van de sleutelring de GoldSmith Card (voor een paar honderd euro een koopje in deze categorie), die eveneens allerlei kortingen, upgrades en andere privileges verzorgt op plekken die de wereldreiziger frequenteert. Maar het kan ook iets duurder. Een lidmaatschap van de White Tie 1 Club kost veertigduizend dollar. Daarvoor krijgt u in het Raffles Hotel in Singapore niet alleen het eerste glas champagne gratis, maar ook het bijbehorende schoteltje nootjes. En een upgrade. U hebt daarmee ook altijd een stoel in diverse theaters, ongeacht of de voorstelling nou uitverkocht is of niet. En er is nauwelijks een club meer ter wereld die u nog weigert, of een restaurant dat zegt geen tafel meer te hebben. Als lid van de White Tie 1 Club kunt u zichzelf beschouwen als een Paris Hilton: welkom op elk feestje en in elke hotelsuite.

Of kies een andere, er zijn er genoeg: Preferred Circle, TenUK, My Moneypenny of Quintessentially. De laatste heeft onder andere Volkswagen, Sony en Richemont als klant, maar ook individuen als Madonna. Vertelt Paul Drummond, CEO van Quintessantially: "Madonna zat in haar Amerikaanse hotel stante pede verlegen om een kopje speciale wilde thee, maar de hare was op en het spul is alleen in Engeland te koop. Zij belde ons, wij belden het bedrijf dat de thee produceert, dat ons vertelde dat ze net een pakketje hadden afgeleverd bij iemand in dezelfde stad waar Madonna logeerde. Wij belden die vrouw en zij was bereid haar pakketje thee aan Madonna af te staan, dus een uur later had Madonna haar thee." Dat is pas 24-uurs conciërgeservice. Want dat is waar al deze bedrijven ook voor staan, naast alle kortingen en gratis glaasjes champagne. Ze regelen zowat alles wat de veeleisende reiziger onderweg (of bij het plannen van een trip) ook maar wenst. Een soort virtuele personal assistant. Dus voor wie het van die kant bekijkt, is zo'n lidmaatschap eigenlijk een koopje: het scheelt niet alleen in salaris met een levende p.a., maar deze wordt ook nooit ziek of moet met zwangerschapsverlof.