De bankier kan naar huis

Auteur: Mark Koster | 09-04-2007

De bankier kan naar huis

U leent te veel, lieve mensen. En dáárom moet de rente omhoog, want zo kan de Nederlandse Bank niet regeren. Is dat begrépen?

Het urbi et orbi van bankpresident Nout Wellink is een tragische oproep van een man die zijn macht verliest. De bisschop van de Nederlandse eurozone maakt zich zorgen over geringe rentepercentages. Er is te veel geld in omloop, waarover hij niets meer te zeggen heeft, somberde hij in het jaarverslag. De lage rentestand biedt consumenten en investeerders al jarenlang de kans een gokje te wagen in het casino van het kapitalisme. In Amerika doen ze dat natuurlijk wat onbezonnener dan hier in de lage landen.

Dat gaat dan dus wel eens mis, zoals nu met die hypotheekcrisis. Maar het gaat vaak ook goed, zoals blijkt uit de groeiende macht van hedgefondsen.De bankpresident is aan een onmogelijk achterhoedegevecht begonnen. Ondanks zijn publiek uitgesproken bezorgdheid over de uitstaande leningen klinkt Wellink als een man zonder authoriteit. Wat kan hij nog doen om de rentetarieven op te schroeven? De tarieven liggen vast in Europeese verband. Twee: Nederland is geen eiland waar je onafhankelijke rentetarieven kan hanteren. Een voorbeeld: de Nederlandse hypotheekmarkt is al bijna voor 6% in handen van buitenlandse banken. Zij maken minder marge op een hypotheeklening, waardoor de concurrerende Nederlandse grootbanken hun tarieven ook laag moeten houden. Is dat erg, meneer Wellink? Nee, dat is een goede zaak. Het demasqué van de alwetende bankier is eindelijk begonnen. De consument weet zelf wel wat goed voor hem is. Met informatie op vergelijkingsites als independer is de berekende lener tegenwoordig zelf in staat om zijn financiële risico te bepalen. Het gezag van die vreeswekkende man in zijn krijtstreeppak is voorgoed verdampt. IMF-econoom Rajan sprak in verband een tijd geleden al eens snerend over 'de val van de bank oligopolie ' De moderne bankemployé blinkt niet langer uit in sluwe beleggingsvoordeeltjes, maar grossiert in bemoeizuchtige joligheid en luistert naar de naam Jochem de Bruin. Voor zijn opdringerige adviezen gaat de consument echt niet meer rente betalen, dat begrijpt Wellink toch zelf ook wel? Op wereldschaal is hetzelfde aan de hand. Het risicovolle kapitaal bevindt is niet langer in handen van banken of durfarme investeringstakken van institutionele beleggers. De moderne investeerder handelt, net als de consument, los van belegen instituten: de handige durfkapitalist keert met behulp van een paar wizzkids een bedrijf binnenstebuiten en zoekt zelf naar de pot met goud. Wie dat goed doet, kan heel snel een vermogen vergaren. Wellink's angst voor dergelijke roofridders, die meestal opereren met geleend geld, komt voort uit dezelfde machteloze gevoelens als zijn pogingen om de calculerende consument te willen africhten. De filiaalhouder voelt dat hij de greep op het economische verkeer dreigt te verliezen. Nadeel is wel: als er ongelukken gebeuren, is het wel vaak een kettingbotsing.

Wat vond u van het artikel? Stem / Waardeer:



Score 0 | 0 Waarderingen

Meer opinie