Auteur: Ivo Weyel | 28-11-2008
Het is even wennen, de nieuwe generatie hotels. Je checkt in en uit via een computer in de lobby. De kamers zijn net zo breed als het ruime - dat dan weer wel- tweepersoonsbed dat aan het einde van de ruimte tegen het raam staat.
Draagbare boardcomputer
De douche en wc staan frank en vrij in de kamer. En alles (televisie, radio, verlichting, verwarming, airconditioning, luxaflex, Wifi, wekker) is uitsluitend te bedienen via een draagbare boardcomputer. Om naar de WC of douche te gaan, sluit je een soort ronde buiswand om je heen en sta/zit je in een koker, zoals de acteurs in de televisieserie Star Trek (Beam me up, Scotty) naar elders werden gestraald. De gebruiksaanwijzing voor de douche (hij werkt niet als de koker niet is gesloten) luidt:
1. Close door.
2. Turn on shower.
3. That feels good.
citizenM, slaaphotel Schiphol
Het zijn kamers om in te slapen, niets meer en niet minder. Niet om je huwelijksnacht in te vieren. Ze zijn ook goedkoop. Want daar gaat het om: alles is er wat er moet zijn, zonder franje, zonder poespas. Ik sliep in citizenM op Schiphol, een van de fraaiste voor beelden van dit soort slaaphotels. Het design is dik in orde - in de lobby dan, want in de kamers is geen plaats voor meubels-, met een mix van eigentijds en kleurrijk retro meubilair. In die lobby zijn allerhande uitstekende snacks (sushi, broodjes, salades, cake) en dito cappuccino en champagne te koop.
Van buiten ziet het er niet uit: een opeenstapeling van prefab containers (een woordvoerder van het hotel spreekt liever van ‘modules'), wat een sombere, grijze en weinig aantrekkelijke gevel maakt. Maar het is slechts twee minuten overdekt wandelen naar de vertrekhal. En we hebben het hier niet over luxe, maar over gemak. Bijvoorbeeld voor wie de volgende ochtend een vroege vlucht heeft. Een verblijf behoeft wel enige behendigheid qua elektronica. Mijn boardcomputer had nogal een mind of his own en deed midden in de nacht op eigen houtje ineens alles aan en open: licht, televisie, luxaflex.
"Het zijn kamers om in te slapen, niet meer en niet minder"
Nieuwe generatie hotels
Het plan is om binnen vijf jaar twintig nieuwe citizenM hotels te openen in verschillende wereldsteden, zowel in de stadcentra als op de vliegvelden. Maar zelfs dan is citizenM niet alleen. Er komen steeds meer hotelketens die zich op deze nieuwe generatie hotels richten. Qbic bijvoorbeeld zit al met een vestiging in het Amsterdamse WTC en in Maastricht. Het Hästens hemelbed zweeft daar optisch in de kamer door - naar stemming in kleur te veranderen - verlichting onder het bed. De natte cel staat, gescheiden door een halfopen wandje, aan het voeteneinde.
Het Engelse Yotel, sinds enige tijd vertegenwoordigd op Heathrow en Gatwick, opent dit najaar ook op Schiphol. Yotels kamers zijn nog compacter (de grootste meet krap veertien vierkante meter) dan die van citizenM en Qbic. De hotelgang op Heathrow oogt als die van een trein, met links en rechts coupés met een raam en een deur en een kamer die nauwelijks groter is dan het bed. Er is een mini male was- en plasruimte, achter een glazen wand. Het enige klapstoeltje hangt opgevouwen aan een haak aan de muur, want voor uitklappen is eigenlijk geen plaats.
Capsulehotels
De inspiratie voor dit soort hotels is opgedaan bij de Japanse ‘capsulehotels', die per uur te boeken zijn en waar je in een soort cocon moet kruipen. Dat is hier niet haalbaar. Wij westerlingen hebben die traditie niet en willen toch op z'n minst rechtop kunnen staan in de kamer. De ontwikkeling wordt met argusogen gadegeslagen door grote hotelconglomeraten als Inter Continental, Hyatt en Starwood, die al experimenteren met goedkope ketens met kleine kamers met zo wei nig mogelijk personeel en voorzieningen. Ze hebben aparte namen, om niet direct geassocieerd te worden met hun dure moederbedrijven: Indigo is van InterContinental, Aloft van Starwood, Place van Hyatt. Het grootste voordeel van deze trend is misschien wel dat reizigers eens wat minder bagage mee gaan nemen. citizenM spoort dat al aan met een slogan op de kamer: Travel light but carry a big smile. Reizigers zullen trouwens wel moeten. Voor al teveel grote koffers is gewoon geen plaats op de kamer.
Lees ook:
> Techniek in hotels
> Teveel luxe?
> Zakenmensen kiezen vaker voor hotelovernachting
Ik heb nooit begrepen waarom terroristen zich altijd fixeren op vliegtuigen. Waarom nooit een aanval op een trein? De Eurostar door de tunnel naar Engeland bijvoorbeeld, waar je zonder enige controle makkelijk een auto met een kofferbak vol explosieven kunt oprijden. Of een hotel, waar het net zo makkelijk is om binnen te lopen. In de luchtvaart zitten we daardoor nu opgezadeld met schier ondoenlijke veiligheidsmaatregelen. Maar inchecken in een groot hotel? Lees verder
Natuurlijk, ik klaag niet. Reisjournalist is een leuk beroep. Toch moet ik even iets rechtzetten, want zo rooskleurig als het lijkt, is het niet altijd. Lees verder
Het is geen goed nieuws, maar onze vakanties nemen 7,9 procent van de CO2 uitstoot van de totale Nederlandse economie voor hun rekening. Bijna net zoveel als de chemische industrie. Dat bleek uit een recent onderzoek van het onderzoeksbureau NRIT in samenwerking met de hogeschool van toerisme in Breda. Lees verder
Uit een onderzoek van de Europese brancheorganisatie AEA blijkt dat de KLM slecht scoort op het gebied van de afhandeling van bagage. Het eindigde op de een-na-laatste plaats. Er gaat wel meer mis bij de KLM. Lees verder
Hoe snel kan de wereld veranderen? In deze reiscolumn verhaal ik over het wel en wee van reizen. Met name in het hoogste echelon. Al heel wat buitengewone zaken hebben hier de revue gepasseerd op hotel-, vlieg- en anderszins (zaken)reisgebied. Lees verder
Het is leuk om de weg te vragen aan de conciërge van het Ritz-Carlton hotel in Dallas, Texas. Hij legt het precies uit, geeft je de plattegrond en vraagt of je misschien vervoer nodig hebt. "Ja, een taxi graag", zei ik. "Of heeft meneer misschien liever de auto van het hotel? Die kost immers niets." Op zich is het al leuk dat de conciërge van zo'n super-de-luxe hotel op de kleintjes let, maar nog leuker is het wanneer die gratis hotelauto een spiksplinternieuwe vierdeurs Bentley blijkt te zijn. Dat is leuk voorrijden op de plaats van bestemming. Geeft de chauffeur je vervolgens een kaartje met het telefoonnummer van de House Car Service en zegt: "Belt u ons wanneer u klaar bent, dan komen we u ophalen." Lees verder
Ze zijn de nieuwe lievelingen van de reiswereld. De hoop in bange dagen. Ze worden liefkozend Bric's genoemd (Brazilianen, Russen, Indiërs, Chinezen). Doordat hun economieën de pan uit rijzen, gaan ze massaal op reis. Lees verder
Vertwijfeld belde ik de receptie van het Swissôtel The Bosporus in Istanboel. Het was half twee 's nachts en ik was net terug op mijn hotelkamer, na een diner in de stad. Ik had wel gedronken, maar ik was niet dronken. Ik ben ook niet achterlijk. En toch kreeg ik met geen mogelijkheid het licht uit, noch de airconditioning. Ik liep als een dolende ijsbeer van de hoofdschakelaar bij de deur, naar de lichtknopjes bij mijn bed, op het bureau, boven de minibar. Dan ging die weer aan en die weer uit, of floepten twee uit en drie andere weer aan. Ik probeerde de boardcomputer naast mijn bed. De muziek die het meisje had aangezet (zo gezellig als de gast terugkomt), wisselde van zender, maar ging ook niet uit. En de airconditioning blies maar door op volle sterkte. Lees verder
Schiphol kraait alarm; sinds de invoering van de ecotaks vertrekken steeds meer reizigers vanuit buitenlandse vliegvelden. Dat zijn vooral vakantiegangers. Zakenlieden zullen niet zo snel een blokje om rijden. Die betalen braaf de vereiste € 45,- extra voor een reisje naar New York. Maar ja. 't Tikt toch lekker aan voor wie zo'n keer of tien voor zaken over de oceaan heen moet. Maar hogere prijzen voor het ticket, extra brandstoftoeslagen of honderd kilometer omrijden (nee, dát is goed voor het milieu!), het mag allemaal niet baten. Lees verder
Het is toch eigenlijk wel curieus. De laatste veertig jaar (sinds Brigitte Bardot er neerstreek) is iedereen die een béétje geld heeft (of daarvoor wil doorgaan), een tikkie ordinair is en zichtbaar met zijn gouden Rolex bij zijn azuurblauwe zwembad wil zitten, bezig om van St. Tropez te maken wat het nu is. Een plek voor nieuwe rijken om er een huis te bezitten, of voor anderen om er tijdens de drukke zomermaanden neer te strijken om er in überstrandclubs als Club 55 veel te veel geld uit te geven voor de huissalade (die trouwens wel erg lekker is) in de hoop door anderen gezien te worden. Lees verder
Een huishouden runnen kunnen we allemaal, van financiën tot HR. Waarom geven managers hun werknemers dan maar zo’n beperkte taak?
Er bestaat nog steeds een waterscheiding tussen overheid en bedrijfsleven als het gaat om arbeidsmobiliteit. Terwijl er juist grote behoefte is aan mensen die vertrouwd zijn met beide werelden.
Leidinggevenden en consultants putten bewust uit zinloze middelen om mensen in het gareel te houden.
De fusie- en overnamemarkt mag dan sinds het uitbreken van de financiële crisis onder druk staan, kansen zijn er zeker ook. En die komen steeds vaker uit de opkomende markten. Lees verder
Cloud computing kan de ondergang worden voor bedrijven, omdat het IT-vakgebied er nog niet klaar voor is.
De Nederlandse Corporate Governance Code verwacht van aandeelhouders in Nederlandse beursvennootschappen dat ze zich gedragen als een steward. In Engeland is daarvoor in 2010 zelfs speciaal een Stewardship Code gepubliceerd.
Overheden moeten klantgerichter werken, maar ze moeten tegelijkertijd recht doen aan procedures en wetten. Een spagaat, maar geen onmogelijke. Lees verder
Verduurzaming van vastgoed is dé manier om verhuur- en verkoopbaarheid van panden te verhogen. Het resultaat van investeringen wordt na een paar jaar zichtbaar, maar er is ook direct rendement. Lees verder
Cfo’s moeten zich bij herstructureringen ontpoppen tot partner in change van de ceo. Maar dan moeten ze wel werken aan hun blinde vlek: het ‘menselijke vlak.’ Lees verder