Auteur: Ivo Weyel | 11-09-2008
Het is toch eigenlijk wel curieus. De laatste veertig jaar (sinds Brigitte Bardot er neerstreek) is iedereen die een béétje geld heeft (of daarvoor wil doorgaan), een tikkie ordinair is en zichtbaar met zijn gouden Rolex bij zijn azuurblauwe zwembad wil zitten, bezig om van St. Tropez te maken wat het nu is. Een plek voor nieuwe rijken om er een huis te bezitten, of voor anderen om er tijdens de drukke zomermaanden neer te strijken om er in überstrandclubs als Club 55 veel te veel geld uit te geven voor de huissalade (die trouwens wel erg lekker is) in de hoop door anderen gezien te worden.
Exposure
De hele kwintessens van St. Tropez is rijk zijn met de rijken for the whole world to see. Daarom gaat men nooit in de herfst of de lente - wanneer het daar op z'n mooist is - , want dan is de exposure te klein. En is het eindelijk gelukt om allemaal bij elkaar op een hoop te zitten, precies wat iedereen wil, is het weer niet goed. Dan gaat iedereen ineens roepen om een nieuw St. Tropez. Nou is het inderdaad geen pretje om Rik Felderhof als buurman te hebben (wiens omroep daar de bekende televisievilla huurt), maar dat zal niet de voornaamste reden zijn. Ook het zomerse fileprobleem kan de oorzaak niet zijn - waar kun je immers beter je Ferrari cabrio showen dan stilstaand in de spits? -, noch het feit dat men zijn leegstaande villa aan de straatstenen niet meer kwijtraakt - want daardoor juist gedwongen om er te blijven - dus wat dan? Verveling? Seen it all, done it all? Ja, dank je de koekoek, wanneer je jaar in jaar uit naar dezelfde tenten gaat.
Kijken wie waar heen gaat
Enfin. Feit is dat er de laatste tijd steeds een andere plek op aarde wordt aangewezen als het nieuwe St. Tropez. Je zult er maar gevoelig voor zijn en erbij willen horen, want dan is het lastig gokken tussen alle gegadigde oorden. Geen van deze heeft namelijk al een gelijkwaardige status behaald. De pr-machines van de kandidaat-oorden draaien op volle toeren. Wordt het Dubai? Acapulco (‘The Resort that Never Sleeps' is hun allerminst originele equivalent van ons ‘I Amsterdam')? St. Barts? Costa Smeralda op Sardinië? Het Turkse Bodrum (slogan raden? ‘The St. Tropez of Turkye').
Slimme jongens kopen nu al hun buitenhuis op een van deze plekken in de hoop nog enigszins goedkoop hun slag te kunnen slaan alvorens de hype echt doorzet. Maar je zal maar net de verkeerde plek hebben gekozen. Dus het is aftasten geblazen, elkaar bespieden, kijken wie waar heengaat.
Aanzuigkracht
Belangrijkste ingrediënt is het hoogste gehalte beroemdheden dat er neerstrijkt. Pas als zij stevig zijn gesetteld, volgt de rest. Zie La Bardot. Het is dan ook geen wonder dat Formule 1 coureur Michael Schumacher vorig jaar een privé eiland heeft gekregen van de sultan van Dubai. Hij moet daarmee aanzuigkracht genereren. (David Beckham en Rod Stewart kregen er trouwens in 2006 al ieder een). Bouwer van deze eilandengroep The World, sjeik Mo, zei bij deze gelegenheid tegen de wereldpers: "The World has the cachet of St. Tropez."
Geduchte concurrentie komt echter uit onverwachte hoek, van de gepensioneerde tennisser Agassi, die met Frau Steffi Graf is neergestreken in Las Vegas of all places. En jawel: niet lang daarna volgde een persbericht waarin Las Vegas - u raadt het al - ‘the new St. Tropez' wordt genoemd.
Opgescheept in St. Tropez
Je zult maar met onroerend goed opgescheept zitten in het oude St. Tropez. Geen hond wil er meer iets kopen in het geval 't definitief uit raakt. En iets nieuws kopen, kunnen velen niet - zo rijk is iedereen daar nou ook weer niet -, want het oude huis moet eerst worden verkocht. Een Catch 22 situatie van de bovenste plank. Het goede nieuws is dat er nu meer dan ooit mooie huizen te huur staan in het originele, maar ook in de aspirant St. Tropez's. In het Zuid Franse St. Tropez doen ze het om nog iets van hun geïnvesteerde centen terug te zien en in de kandidaat St. Tropez's om er zoveel mogelijk mensen heen te lokken.
Dus zolang er nog geen officiële opvolger is aangewezen, levert deze onderlinge strijd voor vakantievierders een walhalla aan mogelijkheden.
Lees ook:
> Koos van Oord speelt met zand
> Werken op vakantie taboe
> Jan Peter van der Ree: Werken in Dubai
> À la Dood in Venetië
Ik heb nooit begrepen waarom terroristen zich altijd fixeren op vliegtuigen. Waarom nooit een aanval op een trein? De Eurostar door de tunnel naar Engeland bijvoorbeeld, waar je zonder enige controle makkelijk een auto met een kofferbak vol explosieven kunt oprijden. Of een hotel, waar het net zo makkelijk is om binnen te lopen. In de luchtvaart zitten we daardoor nu opgezadeld met schier ondoenlijke veiligheidsmaatregelen. Maar inchecken in een groot hotel? Lees verder
Natuurlijk, ik klaag niet. Reisjournalist is een leuk beroep. Toch moet ik even iets rechtzetten, want zo rooskleurig als het lijkt, is het niet altijd. Lees verder
Het is geen goed nieuws, maar onze vakanties nemen 7,9 procent van de CO2 uitstoot van de totale Nederlandse economie voor hun rekening. Bijna net zoveel als de chemische industrie. Dat bleek uit een recent onderzoek van het onderzoeksbureau NRIT in samenwerking met de hogeschool van toerisme in Breda. Lees verder
Uit een onderzoek van de Europese brancheorganisatie AEA blijkt dat de KLM slecht scoort op het gebied van de afhandeling van bagage. Het eindigde op de een-na-laatste plaats. Er gaat wel meer mis bij de KLM. Lees verder
Hoe snel kan de wereld veranderen? In deze reiscolumn verhaal ik over het wel en wee van reizen. Met name in het hoogste echelon. Al heel wat buitengewone zaken hebben hier de revue gepasseerd op hotel-, vlieg- en anderszins (zaken)reisgebied. Lees verder
Het is leuk om de weg te vragen aan de conciërge van het Ritz-Carlton hotel in Dallas, Texas. Hij legt het precies uit, geeft je de plattegrond en vraagt of je misschien vervoer nodig hebt. "Ja, een taxi graag", zei ik. "Of heeft meneer misschien liever de auto van het hotel? Die kost immers niets." Op zich is het al leuk dat de conciërge van zo'n super-de-luxe hotel op de kleintjes let, maar nog leuker is het wanneer die gratis hotelauto een spiksplinternieuwe vierdeurs Bentley blijkt te zijn. Dat is leuk voorrijden op de plaats van bestemming. Geeft de chauffeur je vervolgens een kaartje met het telefoonnummer van de House Car Service en zegt: "Belt u ons wanneer u klaar bent, dan komen we u ophalen." Lees verder
Ze zijn de nieuwe lievelingen van de reiswereld. De hoop in bange dagen. Ze worden liefkozend Bric's genoemd (Brazilianen, Russen, Indiërs, Chinezen). Doordat hun economieën de pan uit rijzen, gaan ze massaal op reis. Lees verder
Het is even wennen, de nieuwe generatie hotels. Je checkt in en uit via een computer in de lobby. De kamers zijn net zo breed als het ruime - dat dan weer wel- tweepersoonsbed dat aan het einde van de ruimte tegen het raam staat. Lees verder
Vertwijfeld belde ik de receptie van het Swissôtel The Bosporus in Istanboel. Het was half twee 's nachts en ik was net terug op mijn hotelkamer, na een diner in de stad. Ik had wel gedronken, maar ik was niet dronken. Ik ben ook niet achterlijk. En toch kreeg ik met geen mogelijkheid het licht uit, noch de airconditioning. Ik liep als een dolende ijsbeer van de hoofdschakelaar bij de deur, naar de lichtknopjes bij mijn bed, op het bureau, boven de minibar. Dan ging die weer aan en die weer uit, of floepten twee uit en drie andere weer aan. Ik probeerde de boardcomputer naast mijn bed. De muziek die het meisje had aangezet (zo gezellig als de gast terugkomt), wisselde van zender, maar ging ook niet uit. En de airconditioning blies maar door op volle sterkte. Lees verder
Schiphol kraait alarm; sinds de invoering van de ecotaks vertrekken steeds meer reizigers vanuit buitenlandse vliegvelden. Dat zijn vooral vakantiegangers. Zakenlieden zullen niet zo snel een blokje om rijden. Die betalen braaf de vereiste € 45,- extra voor een reisje naar New York. Maar ja. 't Tikt toch lekker aan voor wie zo'n keer of tien voor zaken over de oceaan heen moet. Maar hogere prijzen voor het ticket, extra brandstoftoeslagen of honderd kilometer omrijden (nee, dát is goed voor het milieu!), het mag allemaal niet baten. Lees verder
Een huishouden runnen kunnen we allemaal, van financiën tot HR. Waarom geven managers hun werknemers dan maar zo’n beperkte taak?
Er bestaat nog steeds een waterscheiding tussen overheid en bedrijfsleven als het gaat om arbeidsmobiliteit. Terwijl er juist grote behoefte is aan mensen die vertrouwd zijn met beide werelden.
Leidinggevenden en consultants putten bewust uit zinloze middelen om mensen in het gareel te houden.
De fusie- en overnamemarkt mag dan sinds het uitbreken van de financiële crisis onder druk staan, kansen zijn er zeker ook. En die komen steeds vaker uit de opkomende markten. Lees verder
Cloud computing kan de ondergang worden voor bedrijven, omdat het IT-vakgebied er nog niet klaar voor is.
De Nederlandse Corporate Governance Code verwacht van aandeelhouders in Nederlandse beursvennootschappen dat ze zich gedragen als een steward. In Engeland is daarvoor in 2010 zelfs speciaal een Stewardship Code gepubliceerd.
Overheden moeten klantgerichter werken, maar ze moeten tegelijkertijd recht doen aan procedures en wetten. Een spagaat, maar geen onmogelijke. Lees verder
Verduurzaming van vastgoed is dé manier om verhuur- en verkoopbaarheid van panden te verhogen. Het resultaat van investeringen wordt na een paar jaar zichtbaar, maar er is ook direct rendement. Lees verder
Cfo’s moeten zich bij herstructureringen ontpoppen tot partner in change van de ceo. Maar dan moeten ze wel werken aan hun blinde vlek: het ‘menselijke vlak.’ Lees verder