Waarom Bos nee moet leren zeggen

Auteur: Mark Koster | 31-01-2007

Waarom Bos nee moet leren zeggen

Het bestuur van de PvdA wil Wouter Bos op Financiën en Bos zelf kan nu niet meer weigeren. Is onze politieke windvaan eigenlijk wel geschikt? Als minister moet hij nee durven zeggen, want het grote spenderen lonkt.

Hans Wiegel, oud-VVD-leider, noemt de post 'een makkie' bij aanblijvende hoogconjunctuur en dat is een vergissing. Ministers van Financiën in goede tijden hebben het vaak moeilijker dan in slechte tijden, aangezien bezuinigen makkelijker gaat in een crisis dan in jubelstemming. Gerrit Zalm, de afzwaaiende geldminister, maakte zijn grootste fouten in de nadagen van de Paarse feestkabinetten. De economie trilde en even liet hij de teugels even los. Het begrotingstekort liep op en de inflatie ook.

Wouter Bos gaat het zwaar krijgen, omdat hij verkiezingsbeloftes heeft gedaan die gepaard gaan met extra uitgaven. Socialistische kabinetten worden vaak gezien als spendeerregeringen die de inflatie laten oplopen en grote tekorten opbouwen. Een deel van deze these is mythevorming en is op deze plaats al eens ontkracht, maar een deel ook niet. Inflatiebestrijders zijn rode ministers van financiën zeker niet. Ik baseer me op CBS-cijfers vanaf 1963. Wat opvalt, is dat de geldontwaarding explosief toenam in het kabinet Den Uyl, de meest linkse regering ooit. Op Financiën vocht Wim Duisenberg tevergeefs tegen het uitgave-monster en zag de inflatie in januari 1975 naar 11,1% pieken. Ook Wim Kok, zijn socialistische opvolger in Lubbers III, kon de inflatie niet beteugelen. In vier jaar tijd liet hij de inflatie meer dan verdubbelen tot 2,6%. Onder zijn leiding werd wél een einde gemaakt aan de oplopende financieringstekorten. Zalm herstelde de schade daarna nog verder in de Paarse kabinetten, met uitzondering van die faux pas in 2002. De vraag die nu van belang is: is Wouter Bos even standvastig als Wim Kok? Hoewel hij een calvinistische inborst heeft en niet bekend staat om zijn spilzucht komt het in de functie aan op een robuust karakter. Wim Duisenberg was een briljante econoom en ook nog van nuchter-Frieze huize en toch kon hij de Uyliaanse uitgavendriften niet stoppen. Kwestie van hard zijn. Let nu dus vooral goed op het regeerakkoord. Wat staat er bijvoorbeeld in de paragraaf over de accijnzen op sterke drank en de kinderopvang? Het CBS becijferde gisteren dat de verlaging van deze accijnzen de inflatie naar een historisch laagtepunt heeft gebracht. De ChristenUnie wil scoren en weten dat hun abortus- en euthanasiestandpunten niet gehonoreerd kunnen worden. Het duurder maken van sterke drank zou wel eens een mooi symboolpunt kunnen worden van nieuwe christelijke politiek. Proost

Wat vond u van het artikel? Stem / Waardeer:



Score 0 | 0 Waarderingen

Meer opinie