Edit: reactie verwijderd, voldoet niet aan de regels die zijn vastgesteld voor deze weblog.

Zijn vrouwen niet ambitieus genoeg? Gesuggereerd wordt dat vrouwen zich beter moeten aanpassen aan de mannen cultuur als zij in topfuncties willen komen. Uit recent onderzoek van Catalyst, een Amerikaans onderzoeksbureau, onder de 500 grootste bedrijven in Amerika blijkt dat het aandeelhoudersrendement van bedrijven met meer vrouwen in de top 53% hoger is dan bij door mannen geleide organisaties. Je zou dan toch bijna denken dat vrouwen vooral zichzelf moeten blijven. Bij de meeste organisaties in Nederland bestaat het bestuur of de raad van commissarissen uit louter mannen. Het aandeel dat vrouwen hebben in Nederlandse commissariaten is slechts 6,5 procent; in Zweden 21% (Vrouwen in Beeld, december 2006). Dat komt niet doordat de vrouwen in Zweden anders zijn, maar door het Zweedse beleid en door de Zweedse politiek. Waar is er ooit een einde aan onderdrukking, discriminatie en slavernij gekomen doordat de onderdrukten hun meesters nog meer naar de ogen gingen kijken of hen zelfs gingen nadoen? Kwamen de echte veranderingen niet pas toen de politiek, de wet- en regelgeving en daarmee het landelijk en regionaal bestuur wijzigde? José Michael (psycholoog), Directeur van het management adviesbureau IDconsult. www.IDconsult.eu

Geen vrouw in de top, dan geen subsidie! Bij de meeste organisaties in Nederland bestaat het bestuur of de raad van commissarissen uit louter mannen. De overheid ondersteunt dit. Gemeenten, provincies en rijksoverheid, draai de subsidiekraan eens dicht bij deze organisaties. Laat u niet langer misleiden, want er zijn onder de meer dan acht miljoen vrouwen in Nederland zeker geschikte vrouwen voor dit soort functies! Gisteravond sprak ik met een topmanager uit het Nederlandse bedrijfsleven over de invulling van een commissariaat. Het gesprek ging over de vraag waarom er zo weinig vrouwen commissaris zijn in Nederland. Zijn antwoord was dat vrouwen te weinig ambitieus en competitief zijn en niet tot het uiterste willen gaan. Ook zei hij dat hij graag vrouwen wilde voordragen, maar dat ze er gewoon niet zijn en dat het aan de vrouwen zelf ligt dat ze niet doorstromen. Toen ik hem ongelovig aankeek, zei hij : “Ga maar eens met Neelie Kroes praten als je me niet gelooft.” Na enig doorpraten vervolgde hij: “ Jij zou het wel kunnen en mijn vrouw zou het zelfs heel goed kunnen en die en die en die natuurlijk ook.” Hij noemde een heel rijtje namen en beschreef ook waarom ze het zo goed zouden kunnen en besloot zijn redenering met: “ Maar geen van mijn collega’s gaat het accepteren als ik een van jullie zou voordragen”. Wat hij in vrouwen als een gebrek beschouwt, kun je ook juist als een deugd zien. Het is hetzelfde als zeggen: “Ik wil wel een stuk appeltaart, maar niet als er appel inzit”. Het gaat om harde cijfers en om statistieken. Vrouwen hebben over het algemeen betere studieresultaten. De productiviteit bij bedrijven gaat omhoog en het ziekteverzuim gaat omlaag bij vrouwelijk management. Uit recent onderzoek van Catalyst, een Amerikaans onderzoeksbureau, onder de 500 grootste bedrijven in Amerika blijkt dat het aandeelhoudersrendement van bedrijven met meer vrouwen in de top 53% hoger is dan bij door mannen geleide organisaties. Het verkoopresultaat ligt 42% hoger en het rendement op geïnvesteerd kapitaal is 66% hoger. Het aandeel dat vrouwen hebben in Nederlandse commissariaten is slechts 6,5 procent; in Zweden 21% (Vrouwen in Beeld, december 2006). Wanneer je kijkt naar regeringsfuncties dan kom je hetzelfde tegen. Noorwegen, een van de rijkste landen in de wereld, heeft wel de meeste vrouwen in de regering. Het verhoogt misschien niet het statusgevoel van mannen als vrouwen op hun niveau komen staan, maar het is wel goed voor het bedrijf. De meeste vrouwen bekommeren zich minder om hun persoonlijke status of eer en meer om het belang van een organisatie. Dat is positief want daarmee zijn ze veel effectiever bezig voor een bedrijf of voor de maatschappij. Mannen definiëren deze eigenschap graag als een gebrek aan persoonlijke ambitie bij vrouwen. Daarmee hebben die mannen een argument om geen vrouwen in hun midden toe te laten. Dit heeft dus niets met de mogelijke toegevoegde waarde van vrouwen te maken, maar wel alles met de angst van mannen om aan status in te boeten. Bestuurders die uit angst voor persoonlijk statusverlies geen vrouw in hun midden opnemen, doen hun bedrijf en hun aandeelhouders tekort. Angst is een slechte raadgever. U bent misschien benieuwd hoe het de bovenstaande topmanager is vergaan na onze discussie. Vanmiddag belde hij mij op. Hij heeft vandaag naast mannen ook een heel rijtje vrouwen voorgedragen voor een commissariaat en wat bleek: hij kreeg alleen maar lof van zijn collega’s! Of de betreffende positie nu ook wordt gegund aan een vrouw is de vraag, maar het is een begin. Het zou helpen als de overheid voortaan geen subsidie meer verstrekt als geen enkele vrouw een bestuursfunctie vervult. José Michael (psycholoog), Directeur van het management adviesbureau IDconsult. www.IDconsult.eu info@IDonsult.eu

Lekker, laten we in het artikel er vooral niet over praten dat de druk om OOK vrouwen aan het werk te krijgen alleen bedoelt is om de koopkracht van de consument op te rekken en zo de economie te ondersteunen. Sla ook even het gezin en kinderen over in het verhaal....