ABN Amro bestaat niet meer
En we snikken over wel meer, zo bleek gisteravond toen de VPRO op zoek ging naar een nieuw volkslied. Van de zeven inzendingen stond de helft bol van het verdriet over Nederland: dat een 'hart van beton' zou hebben (Liesbeth List) en naar zijn navel staart (Paul de Munnik).
‘Nederland, mijn Nederland.
Eén zijn met Oranje.
Nederland, mijn vaderland,
Ik heb je lief mijn Nederland'.
Het rijmt niet eens, maar als Bauer het zingt, krijg je vanzelf zin in stampot.
De uitslag was typisch Nederlands. Het panel - hoogopgeleid en met de nodige intellectuele bagage - liet List winnen. Met haar poëtische schets van Nederland, en haar verlangen naar vroeger. Frans Bauer eindigde bij het panel op de laatste plek.
Maar het volk greep in, en Bauer won.
Terwijl ik een stukje zat te tikken over de vraag hoe erg het nou is dat straks enkel nog het merk ABN Amro bestaat en niet meer de beursnotering, zag ik Groenink ineens voor me: thuis, voor de televisie. Zich afvragend wat er met ABN Amro gebeurd zou zijn als het volk er over had mogen stemmen. Gesteund door de inhoud van het glas in zijn hand en de warme woorden van Wientjes - niet die van Kalff, want die hield wel van de bank, maar niet van hem - droomt hij even een nieuwe afloop.
Terwijl hij de woorden ‘land' in de teksten van Bauer vervangt door ‘bank', ziet hij voor zich hoe het had kunnen zijn als het oranjegevoel van Wientjes en Kalff op de beurs verhandelbaar was geweest.
Misschien is hij zelfs wel even opgestaan om uit volle borst met Bauer mee te zingen: ‘Ik draag het rood-wit-blauw tot in de eeuwigheid'.
Maar de vermakelijke tv-avond gunde Groenink geen totale ontsnapping aan de realiteit. Simpelweg omdat het in de meeste teksten aan een goede afloop ontbrak. Zo mijmerde Groenink in mijn fantasie met List mee:
‘Bank waarin ik groot werd
En die ik zo vaak mis
Wanhopig blijf ik zoeken
Naar wat er niet meer is.'
Daar werd hij wel even verdrietig van. Maar het nummer van Opposite - een allochtone en een autochtone rapper uit Bergen - bood wel weer hoop.
'Ik ben een Marokkaan een Surinamer en een Antilliaan
Fok een huidkleur homie, ik heb oranje aan
Ik hou die littekens van WO2
Maar ik geniet met volle teugen van de VOC
En niet te scheutig met de CO2'
Groeninks eigen VOC-schip is gezonken. Maar wat kan het Nederland schelen? De herinnering is zat, althans voor jonge rappers. Verder telt de toekomst. ABN Amro weg? ‘Eén, twee, drie en de vier... Dikke lul drie bier', zingt Opposite. In gedachten zie ik Groenink, het door mij gefantaseerde glas al meerder keren leeg, zingend naar z'n slaapkamer vertrekken. Eén, twee, drie en de vier....'