Burgmans blokkeert herstel Unilever

Auteur: Hans Crooijmans | 09-05-2006

Burgmans blokkeert herstel Unilever
Opsplitsing van Unilever is geen oplossing voor de underperformance van het aandeel. Het ligt aan de povere prestaties van het bedrijf, erkende chief executive officer Patrick Cescau gisteren. Daar zou deze Fransman wel eens gelijk in kunnen hebben. Zijn voorganger Antony Burgmans heeft hem met een beroerde erfenis opgezadeld.

Ter nuancering: ook Burgmans trof in 1999 geen gespreid bedje aan. Morris Tabaksblat had namelijk juist 7 miljard euro uitgekeerd aan aandeelhouders. Een jaar later moest Unilever een veelvoud van dat bedrag gaan lenen om de overname van het Amerikaanse Bestfoods te betalen. (Helaas bljkt uit niks dat andere bedrijven iets geleerd hebben van deze ervaring; Unilever zelf weet trouwens ook weer niks creatievers te verzinnen dan inkoop van aandelen) De andere grote strategische aankoop van Burgmans, SlimFast, was te duur en bovendien hopeloos verkeerd getimed. De populariteit van de dieetproducten van SlimFast was al tanend.

Erger was het totale falen van De weg naar groei, een strategie die Unilever voor eens en voor altijd uit de schaduw van grote concurrenten als Procter & Gamble en Nestle zou moeten halen. Unilever slankte zijn portefeuille van 1.600 merken af tot 400. Maar de beoogde omzetgroei van gemiddeld 5 a 6 procent per jaar werd bij lange na niet gehaald. Net zo min als de nagestreefde winstmage van 16 procent en winststijging van 10 procent per jaar Kan gebeuren, ondernemen is geen mathematica. Het is vervelend, maar geen doodzonde wanneer de strategie van een topman faalt. Maar wat het in het geval van Burgmans zo irritant maakt is dat hij op een roze wolk leefde en geen enkel moment doordrongen leek van de ernst van de situatie. In plaats van zich louter op zijn kwakkelende concern te richten, bemoeide zich steeds vaker met allerlei maatschapelijke thema's. Veelzegend is dat de door Unilevers website geslecteerde drie belangrijke speeches die Burgmans de afgelopen jaren gaf geen harde bedrijfseconomie als thema hadden, maar softe onderwerpen als duurzaamheid, milieu en 'sociale innovatie'. Daarnaast toonde (en toont, zo bleek gisteren weer tijdens Unilevers aandeelhoudersvergadering) Burgmans zich allergisch voor kritiek of tegenspraak. Hij bleef in zijn functie als CEO bijvoorbeeld tot op het laatst bleef volhouden dat De weg naar groei grotendeels wel was geslaagd. En terwijl het gros van de aandeelhouders jarenlang op een houtje moest bijten, zag de topman zijn beloning alleen maar sterk omhoog gaan. In 2004 werd hem zelfs een bonus gegeven van 800.000 euro wegens zogenaamd goede langetermijnprestaties. Het zou hem hebben gesierd als hij daarvan vrijwillig afstand had gedaan. Hoe dan ook, het was geen gelukkige beslissing van de commissarissen om hem vorig jaar te bombarderen tot chairman van de vennootschap, in plaats van - zoals met zijn voorganger gebeurde - feestelijk uit te zwaaien. Wat Cescau nodig heeft, is een breuk met het verleden, radicale maatregelen. Dat is sowieso lastig in een constellatie waarin de CEO rekenschap moet afleggen aan de man die eerder op zijn plaats zat. De persoon van Burgmans maakt de opdracht van Cescau praktisch onvervulbaar. Het pleit niet voor de Fransman dat hij zich in deze situatie heeft laten manouevreren

Wat vond u van het artikel? Stem / Waardeer:



Score 0 | 0 Waarderingen

Meer opinie