De Franse slag

De Franse slag

Auteur: Mark Koster | 18-03-2006

De vergelijking zal dit weekend wel weer ergens opduiken: Parijs brandt, studenten demonstreren, het is weer 1968. Zeer vermoeiend en zeer onjuist.
De opstandige studenten lijken in niets op hun voorvaders die vanaf de linker Seine-oever de naoorlogse regenten deden sidderen. De boze studenten in Parijs die premier De Villepin nu aan het wankelen proberen te brengen, vechten voor conservatieve waarden. Het voorstel om jongeren onder 26 jaar in een periode van 2 jaar sneller te ontslaan, is goed voor ouderwetse straatwoede.
Parijs wil de arbeidsmarkt flexibeler maken en dat is hard nodig ook. Franse ambtenaren en andere overheidsdienaren behoren tot de best beschermde werknemers van Europa. De werknemers in de private sector hebben een wettelijk afgedwongen 35-urige werkweek en zijn goed verzekerd tegen economische schokgolven. Terwijl Chinezen en Indiërs lachen om verworvenheden in dit werknemerswalhalla, bijten de Fransen zich steeds verder vast in hun eigen antiglobalistische gelijk. De tegengeluiden zijn beperkt. De kritische advocaat/econoom Nicholas Baverez ageert in zijn boek 'La France qui tombe' (Frankrijk dat valt, red) al jaren tegen de inertie en lafheid in La Douce France. In het pamflet toont hij aan dat Frankrijk de laatste decennia aan economische slagkracht heeft ingeboet. Tegelijkertijd zijn de spilzieke Fransen de grip op de openbare financiën kwijtgeraakt. Het begrotingstekort (4,1% van het BBP in 2003) heeft tot een exploderende staatsschuld geleid (zo'n 1000 miljard euro- 62% van het BBP). Hoe dit kán? In tegenstelling tot Angelsaksische grootmachten als de VS en Engeland, zijn de Gaullisten bijkans allergisch voor de vrije markt, aldus de tegendraadse econoom. Een groot deel van de middelen wordt besteed aan de financiering van de publieke sector (14,5% van het BBP) en sociale lasten (22,5% van het BBP). Dat gaat ten koste van de investeringen (2,5% van het BBP). Liberale geluiden zijn er nog wel, zoals van de vrijzinnige minister van Binnenlandse Zaken Sarkozy, maar de schreeuw tot openheid en concurrentie is verstomd. Het colbertisme grijpt om zich heen. De poging van de Italiaanse energiereus Enel om branchegenoot Suez de France over te nemen, werd van regeringszijde gedwarsboomd. Maar goed, dat zult u niet lezen. De 68-ers zullen weer weemoedig gaan glunderen dezer dagen. De Fransen zouden zachtjes moeten wenen.
facebook

ManagementScope.nl gebruikt cookies

Accepteer alles
Voorkeuren

Basis

Basis cookies:
Scope Business Media anonimiseert de data van personen die op de site terechtkomen. Hierdoor heeft managementscope.nl nauwelijks persoonlijke data van onze websitebezoekers in beheer en mogen wij selecte datapunten verzamelen die geenszins aan u als persoon te koppelen vallen. Onder noodzakelijke cookies vallen alle datapunten die Scope Business Media gerechtigd is om te plaatsen zonder expliciete toestemming van de bezoeker. Dit betreft enkel volledig geanonimiseerde data die noodzakelijk is voor het functioneren van de site.

Compleet (aanbevolen)

Overige cookies, bij het kiezen voor ‘compleet’:
Onder de noemer ‘Overige cookies’ vallen cookies waarvoor wij expliciet toestemming van u nodig hebben. Hieronder vallen bijvoorbeeld onze marketing cookies die wij tevens volledig anonimiseren. Deze cookies zijn echter wel essentieel voor Scope Business Media, om ervoor te zorgen dat managementscope.nl kan blijven voortbestaan als site.

Cookie- en privacyverklaring

Gebruik alleen basiscookies
Gebruik complete cookies (aanbevolen)