Help de leraar, help ons land

Het afgelopen decennium zijn de Nederlandse onderwijsuitgaven onder het OESO gemiddelde terecht gekomen. Dank u hartelijk, daar gaat weer een stukje concurrentiepositie. Eerder fulmineerde Hans Crooijmans op deze site tegen het verwende gedrag van docenten. Met zijn opmerkingen over hun vele ATV-dagen en geharnaste CAO's heeft hij ogenschijnlijk een goed punt. Wie dieper graaft, treft een veel ernstiger probleem. Ondanks de goede voorwaarden, wil kennelijk toch niemand meer leraar worden. En de studenten die het docentschap ambiëren, zijn er steeds minder geschikt voor. Het SCP constateert dat Havo en VWO scholieren, de toekomstige brainpower van ons land, steeds vaker les krijgen van matige HBO-ers of niet-gekwalificeerde zij-instromers. Het respect voor een leraar is verdwenen, en dat heeft rechts om of links om domweg te maken met het beloningssysteem. Een briljante leraar kan pas redelijk verdienen (tot schaal 12) als hij naast zijn docerende rol ook managementtaken op zich neemt. En juist die spuugvervelende regeltaakjes dragen niet bij aan de groei van ons land. De malaisestemming herinnert aan de situatie van een kwart eeuw geleden in Reagan's Amerika. Ook toen beseften onorthodoxe marktdenkers dat de groei van de economie gestimuleerd moest worden met extra investeringen in het onderwijs. Op basis van gegevens in het alarmerende A Nation at Risk werd de aanval ingezet tegen de mediocratie in het onderwijs. Die schreeuw om investeringen in hersencapaciteit kwam toen van rechts-conservatieve economen met visie. Lees in dit verband vooral eens The Closing of the American Mind van Allan Bloom. De ironie is dat het nu de linkse partijen zijn die op onderwijsgebied (net als in AOW en hypotheekaftrek trouwens) een liberale koers willen varen, terwijl rechts op zijn 'penny wise, pound foolish' door wil modderen. Op 22 november zijn er verkiezingen. Het begint echt pijnlijk te worden. Moeten we straks echt op Femke stemmen