Minderheden ver te zoeken
Vijf jaar geleden onderschreven vrijwel alle grote ondernemingen in Nederland het convenant Minderheden met het Ministerie van SZW over diversiteitsmanagement. Van de meer dan honderd bedrijven heeft slechts een handvol de ingezette projecten doorgezet. De rest viel af omdat er geen urgentie meer was gezien de ruimere arbeidsmarkt. Bovendien hadden ze vanwege de recessie wel even wat anders aan hun hoofd dan te zorgen voor meer vrouwen en anders-denkenden in hun personeelsbestand. Er moest met minder mensen meer worden verkocht.
De ‘doorzetters’ die diversiteit ook in slechte tijden belangrijk vinden, zoals Coca Cola en La Place, de restaurants van V&D, hebben goede resultaten bereikt. Coca Cola heeft via allochtone verkopers de markt van niet-alcohol-drinkende islamitische jongeren bereikt. La Place heeft een grote diversiteit aan voedselaanbod gecreëerd door het aannemen van allochtone werknemers. Door een aangepaste selectieprocedure is het verloop onder het personeel sterk teruggedrongen. De ‘afhakers’ klagen nu de arbeidsmarkt weer krap is steen en been over niet vervulbare vacatures. Termen als vergrijzing, ontgroening, verkleuring zijn plots weer actueel. Alsof managers werkelijk niet verder kijken dan één, nou vooruit dan, twee jaar. De wereld is tenslotte zo dynamisch dat verder vooruit kijken geen zin lijkt te hebben. Flexibiliteit en innovatie zijn immers vereist. Dat is allemaal wel waar, maar al decennia lang voorspelde ontwikkelingen vereisen ook een visie en acties op langere termijn. Of heeft dit korte-termijn-denken meer te maken met opvattingen van de witte mannelijke baby boom-generatie die in veel bedrijven nog steeds de dienst uitmaakt? Als dat zo is, wordt het hoog tijd voor een drastische generatiewisseling. Dan kunnen hoog opgeleide jonge vrouwen en mannen, die niet slechts praten over diversiteitsmanagement en generatiemanagement, maar het gewoon doen, werkelijke flexibiliteit en innovatie realiseren. Ook al hebben ze wellicht twee paspoorten.