Postbank knijpt spaarders af

Auteur: Hans Crooijmans | 16-10-2007

Postbank knijpt spaarders af

Dodelijker anti-reclame is nauwelijks mogelijk: de Postbank, die zich altijd graag profileerde als de instelling die het beste voor heeft met de burger met de kleine beurs, scheept zijn trouwe klanten af met belachelijk lage spaartarieven.

De bank biedt bijvoorbeld een schamele 0,5 procent op de populaire Plusrekening en een even droevige 1,0 procent op de Kapitaalrekening. Dit terwijl vergoedingen tussen de 3 en 4 procent niet zouden misstaan. Aangezien er eind vorig jaar bijna 12 miljard (!) euro op deze spaarrekeningen stond, tikt het voordeel voor de Postbank stevig aan. Ook met de Internetspaarrekening (2,5 procent rente en ook met miljarden euro's beladen) hobbelt de bank ver achter de concurrentie aan.

Genant, laakbaar, schandalig. Want hoge rentes waren aanvankelijk de reden voor het succes van zulke spaarrekeningen. Vervolgens is die rentevergoeding door de Postbank naar dubieuze niveaus verlaagd. Dat gebeurde systematisch en welbewust. Want in het managersjargon van de Postbank zijn de spaarders 'relatief ongevoelig' voor het rentetarief.


Met andere woorden: klanten van de Postbank vinden het helemaal niet erg dat hun een poot wordt uitgedraaid. Zeker niet als de extra winst die de bank daarmee opstrijkt aan goede delen wordt besteed zoals de aandeelhouders van de ING Groep of de bonussen van de o zo noodruftige managers die aan de top van deze financiele instelling staan.


Flauwekul, natuurlijk. Spaarders, ook die van de Postbank, zijn wel degelijk gevoelig voor hoge rentes. Dat weten de bankmanagers heus wel. Anders hadden ze namelijk nooit duur geld besteed aan reclamecampagnes waarin de hoge rentes werden aangeprezen. Het publiek van de Postbank heeft gewoon niet in de gaten dat er op het hoofdkantoor in Amsterdam types zitten die testen tot hoe ver ze met hun pesterijen kunnen gaan. Die types weten natuurlijk dat er onder de klantenkring van de Postbank veel mensen zijn die vaak niet meer zo alert zijn op dit soort zaken, zoals bejaarden. Bovendien worden tariefsverlagingen liefst doodgezwegen of met zo min mogelijk publiciteit omgeven. Onleesbaar kleine lettertjes onderaan een bankafschrift bijvoorbeeld. Of een terloopse mededeling op een internetpagina. Dit soort impopulaire mededelingen staat in elk geval in schril contrast tot de schreeuweige advertenties waarmee spaarders destijds zijn overgehaald.


Het verderfelijke spel van de Postbank met de spaarrentes duurt al enige jaren. Uiteindelijk kreeg een betrokken employee kennelijk zoveel last van zijn geweten dat hij naar de krant liep om de zaak publiek te maken.
Het valt te hopen dat de Postbankklanten nu wakker zijn en hun miljarden verkassen. En dat deze Postbank-casus straks als verplichte stof op het programma van managementopleidingen komt te staan.
Het kan niet anders of het merk Postbank lijdt flinke schade van het uitknijpen van spaarders. Zo bezien komt het niet slecht uit dat de Postbank eind volgend jaar niet meer bestaat en als ING Bank verder gaat.

Wat vond u van het artikel? Stem / Waardeer:



Score 0 | 0 Waarderingen

Meer opinie