Een fooi van Shell
Precies 264 miljoen euro trekt het Brits-Nederlandse concern uit voor het compenseren van beleggers die tussen 1999 en 2004 aandelen Shell bezaten. Wat Shell betreft wordt daarmee, althans buiten de Verenigde Staten, een streep gezet onder het reserveschandaal. U weet nog wel, jarenlang manipuleerde Shell de inschattingen van zijn ´bewezen´ olie- en gasvoorraden. Voordat u als Shell-aandeelhouder een vakantie boekt of naar de autodealer rent: de uitkering komt volgens beleggersclub VEB neer op slechts 10 a 20 cent per aandeel. Schandelijk weinig!
Want de beurskoers van Shell dook na de openbaarmaking van het reserveschandaal met een euro of tien omlaag. Shell was voordien al geen hoogvlieger, maar sinds eind 2002 is het helemaal een dood aandeel. Sla er hier de koersontwikkeling maar op na. Het maakt weinig uit welke periode je neemt, een half, twee of vier jaar, de koers blijft zich amechtig bewegen tussen de 21 en 26 euro. In feite heeft het aandeel tien jaar stilgestaan. Ondanks meer dan verdrievoudigde wereldmarktprijzen voor gas en olie. De compensatie van 264 miljoen euro valt onder meer in het niet bij de pakweg 5 miljard euro die Shell dit jaar van plan is uit te geven aan zijn dwangmatige inkoop van eigen aandelen. De afgelopen jaren is op deze manier trouwens al vele miljarden kasgeld weggesmeten. (De theorie zegt dat de koers van het aandeel zou moeten stijgen omdat de winst over minder aandelen hoeft te worden verdeeld, maar op basis van de beurstrends bij Shell en andere concerns met zware inkoopprogramma?s, betwijfel ik sterk dat dit effect werkelijk optreedt.) De 264 miljoen euro schadevergoeding is ook een fooi vergeleken met de eem miljard dollar die een van de twee hoofdverantwoordelijken voor het reserveschandaal, Walter van de Vijver, bij drie grote investeringsfondsen ophaalde voor zijn nieuwe onderneming Delta. De voormalige Shelltopman, die bij zijn gedwongen vertrek doodleuk 3,8 miljoen euro meekreeg, gaat met Delta technieken toepassen om de productie van oliebronnen op te voeren. 'Had je dat bij Shell niet kunnen doen?', zou ik willen uitschreeuwen. Of het allemaal nog niet erg genoeg is, blijkt er zoveel oud zeer tussen beide partijen te bestaan dat Van de Vijver en Shell niet gaan samenwerken. Anders gezegd: Van de Vijver helpt de concurrenten van het bedrijf dat hem groot maakte in het zadel. Aandeelhouders van Shell - en dat zijn we direct of indirect (via pensioenfondsen en verzekeraars) allemaal - staan er machteloos bij en kijken ernaar met stijgende verontwaardiging. Het wachten is op een private equityfonds dat ons ook eens blij maakt