Trichet met de handen gebonden
Niet verwonderlijk, want de president van de Europese Centrale Bank verkeert in een weinig benijdenswaardige situatie. Trichet wordt verscheurd door heftig botsende ratio en emoties. Met als resultaat dat hij alles maar bij het oude laat.
Van de ene kant is er grote druk op de Fransman om, net als in de Verenigde Staten gebeurt, de rentetarieven te verlagen. Onder meer om het inzakken de economische groei in de Europese Unie te keren. En om ervoor te zorgen dat het officiele renteverschil tussen Amerika en de eurozone enigszins binnen de perken blijft en de dollar ten opzichte van de euro niet nog meer in waarde daalt.
Maar de pressie om de rente juist te verhogen is minstens zo groot. De inflatie in het gebied waar de euro wordt gebruikt, klimt tot boven de drie procent. Dat is ver boven het door de ECB altijd als acceptabel beschouwde niveau van 2 procent. Trichet vreest bovendien dat de inflatie de komende tijd nog zal toenemen, vooral vanwege oplopende voedselprijzen en het doorberekenen van flinke loonstijgingen. Een renteverhoging zou een rem kunnen zetten op dit proces. Maar de ECB-president wenst de kwalijke gevolgen van zo'n stap - zoals: nog sterker teruglopende groei en een nog sterkere euro - niet voor zijn rekening te nemen.
Er is nog een andere factor die het voor Trichet bijzonder lastig maakt om wat voor rentemaatregel dan ook te nemen. Te weten: de wijd uiteenlopende economische ontwikkelingen binnen de eurozone. Een land als Italie smeekt om een renteverlaging, want de economische groei valt er dit jaar (0,3 procent) zo goed als stil. In Spanje gaat het dit jaar weliswaar ook niet hard (1,8 procent), maar daar vereist de verwachte inflatie van 4 procent eerder een renteverhoging.
In Nederland is de inflatie tot dusver aardig onder controle. Een renteverlaging zou nu niet misstaan, te meer omdat die ook kan helpen om de gevolgen van de kredietcrisis te verzachten. Maar het tij kan snel keren. Ook in Nederland kan, onder meer als gevolg van duurder voedsel, flinke loonstijgingen en oplopende overheidsuitgaven, het inflatietempo rap oplopen. In Duitsland, vanouds de economie waarmee Nederland het meest is verweven, hebben ze om deze redenen al geen behoefte meer aan een renteverlaging door de ECB.
Leuk en aardig die euro, handig ook voor het betalingsverkeer. Maar zolang veel eurolanden economisch met elkaar uit de pas blijven lopen, valt er weinig eer te behalen voor de ECB. En dat wordt in de nabije toekomst, als ook Oost-Europese landen (Slowakije voorop) zullen toetreden, echt niet beter.