Web 3.0 bestaat uit blije slaven
Zijn idee is simpel. Wereldwijd spelen mensen per jaar gezamenlijk negen miljard uur het spelletje 'solitaire' op hun computer, rekent hij voor. Dat is grofweg 450 maal het totaal aantal uren dat het kostte om het Panamakanaal te graven. Conclusie: wie de tijd die de mensheid nutteloos achter de computer doorbrengt productief weet te maken, boort een vrijwel oneindige pool van arbeiders aan.
Von Anh verstopt daarvoor nuttig werk in een computerspelletje. Zo ontwikkelde hij het online ESP-spel, waarin twee spelers een foto te zien krijgen en vervolgens moeten proberen hetzelfde woord met die foto te associëren. Typen ze hetzelfde woord, dan krijgen ze punten. In de praktijk blijkt dat mensen het spel graag spelen. 'Anonieme intimiteit', noemde een speler het prettige gevoel dat je krijgt als je dezelfde associatie blijkt te maken als je onbekende tegenspeler elders op de wereld.
Ondertussen levert ieder goed gekozen woord Von Ahn een label op, dat hij aan de betreffende foto kan hangen. Als twee mensen onafhankelijk van elkaar bij een foto van een labrador het woord 'hond' intypen, dan zal dat wel een goede omschrijving van de foto zijn. Zo wordt het labelen van beeldmateriaal - werk dat voor van beeldbanken en fotoarchieven een kostbare en tijdrovende nachtmerrie is - een klusje dat gratis en met plezier wordt uitgevoerd. Een goed gelabelde foto kan snel worden teruggevonden en is daarom veel meer waard dan een foto zonder label. Von Ahn creëert waarde uit plezier. Google nam het ESP-spel onlangs in licentie en gebruikt het nu om alle foto's van om het internet te rubriceren. Hier kun je meespelen.
Von Ahn heeft meer van dergelijke spellen ontwikkeld. Zoals 'Phetch', waarbij de een speler een denkbeeldige foto omschrijft ('zonsondergang met vissersboot'), en de ander vervolgens dat beeld ergens op internet moet zien te vinden.
De mogelijkheden van dit soort serieuze spelletjes zijn oneindig. Niet alleen voor commercieel gebruik, maar bijvoorbeeld ook in het onderwijs. Koppel twee leerlingen aan elkaar en laat ze om punten Franse woorden vertalen. Een stuk leuker dan in je eentje het woordenboek uit je hoofd leren.
Op de een of andere manier spreekt het internet van Von Ahn me meer aan dan het bewierookte Web 2.0 Met de klef tegen elkaar aanhangende pubers van Hyves en de liefdesliedjes kwelende bakvissen van Youtube heb ik het langzamerhand wel gehad. Dan ga ik liever foto's raden. Zeker als Google me een paar cent per goed gekozen label gaat betalen, want ook op internet zal er ooit een einde komen aan de slavernij.