Waarom Bos nee moet leren zeggen

Wouter Bos gaat het zwaar krijgen, omdat hij verkiezingsbeloftes heeft gedaan die gepaard gaan met extra uitgaven. Socialistische kabinetten worden vaak gezien als spendeerregeringen die de inflatie laten oplopen en grote tekorten opbouwen. Een deel van deze these is mythevorming en is op deze plaats al eens ontkracht, maar een deel ook niet. Inflatiebestrijders zijn rode ministers van financiën zeker niet. Ik baseer me op CBS-cijfers vanaf 1963. Wat opvalt, is dat de geldontwaarding explosief toenam in het kabinet Den Uyl, de meest linkse regering ooit. Op Financiën vocht Wim Duisenberg tevergeefs tegen het uitgave-monster en zag de inflatie in januari 1975 naar 11,1% pieken. Ook Wim Kok, zijn socialistische opvolger in Lubbers III, kon de inflatie niet beteugelen. In vier jaar tijd liet hij de inflatie meer dan verdubbelen tot 2,6%. Onder zijn leiding werd wél een einde gemaakt aan de oplopende financieringstekorten. Zalm herstelde de schade daarna nog verder in de Paarse kabinetten, met uitzondering van die faux pas in 2002. De vraag die nu van belang is: is Wouter Bos even standvastig als Wim Kok? Hoewel hij een calvinistische inborst heeft en niet bekend staat om zijn spilzucht komt het in de functie aan op een robuust karakter. Wim Duisenberg was een briljante econoom en ook nog van nuchter-Frieze huize en toch kon hij de Uyliaanse uitgavendriften niet stoppen. Kwestie van hard zijn. Let nu dus vooral goed op het regeerakkoord. Wat staat er bijvoorbeeld in de paragraaf over de accijnzen op sterke drank en de kinderopvang? Het CBS becijferde gisteren dat de verlaging van deze accijnzen de inflatie naar een historisch laagtepunt heeft gebracht. De ChristenUnie wil scoren en weten dat hun abortus- en euthanasiestandpunten niet gehonoreerd kunnen worden. Het duurder maken van sterke drank zou wel eens een mooi symboolpunt kunnen worden van nieuwe christelijke politiek. Proost