Auteur: Hans Crooijmans | 18-01-2008
Stel: u werkt bij een bekend bedrijf met duizenden medewerkers en u kreeg gisterochtend een mailtje dat de hoogste baas deze er per aanstaande maandag de brui aangeeft. Wedden dat u dan denkt dat die directeur er door zijn bazen op het internationale hoofdkantoor per direct is uitgeschopt? Of tragischer, dat zijn dokter hem heeft verteld dat hij een dodelijke ziekte onder de leden heeft.
Bij Aegon doen ze echter alsof er niets aan de hand is. Alsof Johan van der Werf (55), na 26 jaar bij de Haagse verzekeraar, het nu plotseling tijd vindt ‘voor iemand anders om het roer over te nemen'. En alsof hij ‘rond de jaarwisseling' tot het inzicht zou zijn gekomen ‘dat het tijd is om verder te gaan'.
De Nederlandse kranten en websites namen de versie en toelichting van Aegon keurig over. De afdeling persvoorlichting van de verzekeraar had haar werk zo prima gedaan. Waarbij het misschien hielp dat de aanhoudende malaise op de aandelenbeurzen vrijwel al het andere financiële nieuws in de schaduw plaatst.
De werkelijkheid over het vertrek van Van der Werf steekt waarschijnlijk heel anders in elkaar. Als iemand die normaliter hondstrouw is aan zijn bedrijf plotseling opstapt, nota bene zonder dat er een vervanger is, dan is dat zacht gezegd merkwaardig. En als in het begeleidende persbericht wordt vermeld dat hij tot het einde van het jaar aanblijft als ‘adviseur' van de raad van bestuur, dan betekent dat in het corporate jargon maar een ding: "U wordt niet meer geacht op kantoor te verschijnen; we zullen uw salaris netjes doorbetalen." Het was eigenlijk al geen best voorteken dat Van der Werf eind 2006 zijn plaats in de raad van bestuur van de Aegon Group kwijtraakte.
Stront aan de knikker dus. Maar wat is er dan aan de hand? Ik heb Aegon's gerapporteerde financiële resultaten even op nageslagen. Aegon Nederland presteerde tot en met het derde kwartaal misschien niet geweldig florissant, maar ook zeker niet dramatisch.
Van de andere kant: Van der Werf dreigde de ambitieuze doelstellingen die hij zichzelf ooit zelf oplegde - zoals: de onbetwiste marktleider worden op het gebied van het verzekeren van inkomen en pensioen - bij lange na niet te halen. En Don Shepard, de binnenkort eveneens afzwaaiende CEO van Aegon Group, beaamde ruim een jaar geleden de makken van Aegon's Nederlandse bedrijf: te weinig groei in levensverzekeringen, een matige service aan klanten en tussenpersonen, en te dure producten.
Ongewild illustreert het Nederlandse bedrijf het fletse imago van het totale, beursgenoteerde verzekeringsconcern. Een beeld dat zich ook in de dramatische koersontwikkeling van het aandeel Aegon vertaalt: ruim zes jaar geleden nog boven de 50 euro, nu amper 10 euro waard.
Johan van der Werf heeft een even fraaie als a-typische loopbaan achter de rug, zoals hier beschreven staat. Hij maakte de HBS niet af, was vijf jaar lang (leerling-)stuurman op de grote vaart, werkte daarna als hotelmanager. Totdat een kennis hem suggereerde eens een echt vak te leren: verzekeren.
Vervelend voor hem, zo'n abrupt einde. Maar misschien is het inderdaad, zoals Van de Werf in zijn mailtje aan zijn personeel schreef, "goed dat nieuw leiderschap bij Aegon een kans krijgt".
Lees ook
> Biografie Donald Shepard, voormalig CEO Aegon
> Biografie Johan van der Werf voormalig CEO Aegon Nederland
> Biografie Alexander Wynaendts CEO Aegon
> Biografie Kees Storm, voormalig CEO Aegon
> Biografie Han de Ruiter, marketing directeur Aegon
> Aegon en Social Media, interview met Han de Ruiter
De hegemonie van de Verenigde Staten loopt onvermijdelijk ten einde. Optimisten prijzen de werklust, de hoge R&D-uitgaven en goede universiteiten van de Amerikanen. Maar de wereldmacht is verworden tot een reus met lemen voeten. Lees verder
De Russen verruilen wodka voor wijn. Bonanza voor de succesvolle wijnimporteur Dimitri Chitrov. Over de Europese Unie is hij sceptisch. "Ik begrijp het hele concept niet; bijzonder groot, enorm veel bureaucratie, ontelbare wetten en regels." Lees verder
We moeten weg van print en overschakelen op internet, horen we uitgevers al jaren verkondigen. In professionele marktsegmenten blijkt dat over het algemeen een heel zinnige strategie, zoals concerns als Reed Elsevier en Wolters Kluwer bewijzen. Wetenschappers, juristen, accountants, belastingadviseurs, maar ook makelaars en autodealers; ze hebben hun vaktijdschriften massaal ingeruild voor online-abonnementen. Lees verder
Wat moet Nederland zijn: een kenniseconomie of een lagelonenland? Ieder weldenkend mens, zal kiezen voor de eerste optie. Sinds jaar en dag is het vestigen en versterken van een op ‘hoogwaardige' productie en dienstverlening gestoelde economie een prioriteit van politiek, bedrijfsleven en vakbeweging. Lees verder
Meer dan 135 dollar werd deze week voor een vat olie betaald. Een prijsexplosie, heet zoiets. Want nog geen drie maanden geleden is pas de grens van 100 dollar overschreden. En precies een jaar geleden werd voor het eerst meer dan 70 dollar per barrel betaald. Kortom, olie doet de bijnaam van ‘zwart goud' weer alle eer aan. Lees verder
Het is nog geen enkele buitenlandse bank gelukt, maar ING is bezig om een sterke marktpositie op te bouwen in Duitsland. De bankverzekeraar bezit er al de internetbank Diba en doet nu een verwoede poging om de hypotheekverstrekker Interhyp aan de haak te slaan. Lees verder
Ze ogen fraai, de economische groeicijfers waarmee Nederland ook over het eerste kwartaal kan pronken. Ruim beter bijvoorbeeld dan het Europese gemiddelde. En bemoedigend is ook dat het de belangrijkste handelspartner, Duitsland goed gaat. Lees verder
Het aantal Nederlanders dat het aandurft om zelf te beleggen nam sinds vorig jaar met zo'n 5 procent af. En de volhouders zijn alleen maar pessimistischer geworden over hun eigen financiële situatie, de vooruitzichten van de economie en het beursklimaat. Lees verder
De sociaal-democraten in het Europees Parlement denken te weten wie er hoofdschuldig is aan de voedselcrisis die volgens de internationale organisaties inmiddels zo'n veertig landen treft. Dat zijn volgens hen banken en andere ‘casinokapitalisten' die fondsen op de markt hebben gebracht voor beleggingen in onder meer soja, rijst en graan. Lees verder
Precies 33 dollar per aandeel oftewel de lieve som van 45 miljard dollar bood Microsoft voor Yahoo. Maar Jerry Yang, mede-oprichter en huidig CEO van het zoekmachinebedrijf, achtte dat ruim 10 procent te laag. Een boude bewering. Want nadat Microsoft het bod introk, straften beleggers de koers van Yahoo genadeloos af. Lees verder
Een huishouden runnen kunnen we allemaal, van financiën tot HR. Waarom geven managers hun werknemers dan maar zo’n beperkte taak?
Er bestaat nog steeds een waterscheiding tussen overheid en bedrijfsleven als het gaat om arbeidsmobiliteit. Terwijl er juist grote behoefte is aan mensen die vertrouwd zijn met beide werelden.
Leidinggevenden en consultants putten bewust uit zinloze middelen om mensen in het gareel te houden.
De fusie- en overnamemarkt mag dan sinds het uitbreken van de financiële crisis onder druk staan, kansen zijn er zeker ook. En die komen steeds vaker uit de opkomende markten. Lees verder
Cloud computing kan de ondergang worden voor bedrijven, omdat het IT-vakgebied er nog niet klaar voor is.
De Nederlandse Corporate Governance Code verwacht van aandeelhouders in Nederlandse beursvennootschappen dat ze zich gedragen als een steward. In Engeland is daarvoor in 2010 zelfs speciaal een Stewardship Code gepubliceerd.
Overheden moeten klantgerichter werken, maar ze moeten tegelijkertijd recht doen aan procedures en wetten. Een spagaat, maar geen onmogelijke. Lees verder
Verduurzaming van vastgoed is dé manier om verhuur- en verkoopbaarheid van panden te verhogen. Het resultaat van investeringen wordt na een paar jaar zichtbaar, maar er is ook direct rendement. Lees verder
Cfo’s moeten zich bij herstructureringen ontpoppen tot partner in change van de ceo. Maar dan moeten ze wel werken aan hun blinde vlek: het ‘menselijke vlak.’ Lees verder