De meest opvallende bestuurswisselingen van augustus 2026
‘Prioriteiten herbalanceren’. Die fraai klinkende frase vormt de jongste toevoeging aan het toch al goedgevulde virtuele smoezenboek dat elke commissaris in de dito kast heeft staan. Een handzaam boekwerkje dat altijd voor het grijpen staat, mocht tussentijds opstappen bij een van de toezichtposities onvermijdelijk zijn. Het nieuwe staaltje corporate gobbledygook is coined by Alexandra Reich, om haar voortijdige vertrek uit de board van ING te motiveren. Kennelijk heeft de bank geen voorkeurspositie meer in de toezichtportefeuille van de Oostenrijkse (die ook nog onder meer de Nederlandse glasvezelaanbieder Delta Fiber omvat), want ze stapt een half jaar op vóór haar eerste termijn afloopt.
Waarom niet de koninklijke weg bewandeld en gewacht tot het natuurlijke moment van herbenoeming? Nu blijft het gissen naar de echte reden van de exit en staat er bovendien geen opvolger klaar. Ook voldoet ING nu ineens niet langer aan het wettelijke quotum van ten minste een derde vrouwelijke commissarissen in de raad. Door het vertrek van Reich turven we slechts twee vrouwen (Petri Hofsté en Margarete Haase, ook al een Oostenrijkse) op zeven mannelijke evenknieën: slechts 22 procent in plaats van de vereiste 33 procent.
En dat terwijl de benoeming van Reich tot commissaris van ING drieënhalf jaar geleden ook al met controverse op het gebied van diversiteit gepaard ging. Destijds werd oud-Van Lanschot Kempen-ceo Karl Guha tegelijkertijd met Reich voorgedragen als commissaris, met de intentie om hem een paar maanden later de zittende chair Hans Wijers te laten opvolgen als president-commissaris. Met tien mannen tegenover slechts drie vrouwen zou de rvc echter tijdelijk niet voldoen aan het quotum. Rekenfoutje, bedankt! De benoeming van Guha werd dus een paar maanden uitgesteld.
Nu heeft diezelfde Guha de afzwaaiende Reich uitgezwaaid met een plichtmatig bedankje (eveneens ontleend aan het smoezenboek) en kan de zoektocht naar een nieuwe commissaris beginnen. Dat moet dan wel weer een vrouw worden. Want zolang niet aan het quotum wordt voldaan, mag de vrijgevallen zetel immers niet door een man worden bezet.
Ook bij voedings-, gezondheids- en beautyconcern dsm-firmenich zien we een vertrek uit de board: chair Thomas Leysen geeft de voorzittershamer door aan zijn collega-toezichthouder Richard Ridinger, als de aandeelhouders diens benoeming in die rol dit najaar tenminste goedkeuren. Leysen heeft besloten terug te treden, nu de fusie uit 2023 tussen het Nederlandse en Zwitserse bedrijf grotendeels is afgerond, de strategische koers is uitgezet en de margeverbetering op stoom is. Leysen vond het ‘een genoegen en een eer om de board te mogen voorzitten in de beginfase van dit bijzondere bedrijf’ en gaat zich richten op zijn toezichttaken bij andere bedrijven (het voorzitterschap van het Belgische Mediahuis – onder meer uitgever van De Telegraaf en NRC – en van materialenbedrijf Umicore, waar hij ceo was).
Is dat óók weer een novum voor het smoezenboek? Alsof je als toezichthouder slechts wordt ingehuurd voor een fase of een project, in plaats van voor het bewaken en belichamen van langetermijnwaardecreatie en continuïteit.
Zien we hier de geboorte van de interim-chair, die een deur verdergaat zodra de klus is geklaard? Misschien is dat eigenlijk helemaal niet zo’n slecht idee: met een snellere doorstroom in de positie van primus inter pares kan het toezicht wellicht beter mee-ademen met de uitdagingen voor de onderneming.
Overigens was Leysen ook al voorzitter van DSM vóór de fusie met Firmenich: in 2021 volgde hij Rob Routs in die rol op. Bovendien is er met het vertrek van de Belg en de opvolging door de Duitse Ridinger (oud-Firmenich-boardmember) in de top sprake van een nieuw evenwicht tussen de chair en de ceo, de Nederlandse oud-DSM-(mede)baas Dimitri de Vreeze. Ook hier is het dus kennelijk een kwestie van herbalanceren. Niet van prioriteiten, maar van bloedgroepen.
Reageren? Mail ons op redactie@scopebusinessmedia.nl