Rene van den Berg is genoeg gestraft
Toegegeven, de aanklacht liegt er niet om. Oplichting, bedrieglijke bankbreuk, valsheid in geschrifte, beleggen zonder vergunning en witwassen. Maar kern van de rechtszaak is dat Van den Berg de voorbije jaren zo'n 125 miljoen euro uit de zakken klopte van naïeve, inhalige beleggers. 'Rene Valutaberg' beloofde hun geld te investeren in valutacontracten en onroerend goed en zo voor hen 'gegarandeerd rendement' te maken van 25, 50, ja soms wel 100 procent per jaar. Quatsch, natuurlijk. In werkelijkheid speelde hij een klassiek piramidespel. Nieuw geld dat hij aantrok, wendde Van den Berg gewoon aan om het beloofde rendement op de leningen van zijn al bestaande klanten uit te keren. Dat ging goed, tot de nieuwe geldstroom opdroogde.
Zo'n 1.400 gedupeerden beklagen zich dat Van den Berg in gebreke is gebleven. Wie die mensen precies zijn is onbekend. De Volkskrant schermt met een lijst, maar heeft die niet vrijgegeven. Vast staat wel dat veel beleggers in Het Gooi woonden of er kennissen hadden. En dat bijvoorbeeld ook een topschaker, de financieel directeur van het Haagse Bronovo-ziekenhuis en twee directieleden van een Amsterdams verzekeringsbedrijf met Van den Berg in zee zijn gegaan. Kortom, het gros van de clientele bestond niet uit onopgeleide, onwetende, onbemiddelde en met geld onervaren types. Een heel ander publiek in elk geval dan dat door grote gevestigde financiele partijen als Aegon en Fortis met misleidende praatjes en folders werd overgehaald om aandelen te leasen. Een heel ander publiek ook dan dat gelokt werd om te beleggen in het 'volksaandeel' Ahold, waar de top van het bedrijf, in en rond Nederland, de kluit belazerde. De verantwoordelijken voor de dubieuze aandelenlease zullen nooit voor de rechter staan; de top van Ahold kreeg een voorwaardelijke celstraf of kan zelfs vrijuit gaan. Zeker, Van den Berg heeft straf verdiend voor zijn laakbaar gedrag en hij zou in therapie moeten om verlost te worden van zijn ziekelijke drang om belangrijk gevonden te willen worden en zijn dwangmatige neiging tot het ophangen van fantasieverhalen. (Misschien mag Cees van der Hoeven dan met hem mee.) Maar dat zoveel mensen - waarschijnlijk uit hebzucht en tegen beter weten in - geloofden in zijn fabeltjes is ook niet echt 'normaal'. Je kunt je zelfs afvragen of je wel het recht hebt om iemand als oplichter aan te klagen wanneer je die persoon in the blind (zwart?) geld toevertrouwt en ermee genoegen neemt dat hij er niet eens een fatsoenlijke administratie op na hoeft te houden. Anders gezegd, als zovelen kennelijk vrijuit mogen gaan, valt het te hopen dat de rechter over vier weken in zijn vonnis over Van den Berg ook maat houdt