De meest opvallende bestuurswisselingen van mei en juni 2026

Het overkwam Donald Pols, die zijn positie als directeur van Milieudefensie verliet voor die van directeur duurzaamheid en communicatie van staalfabrikant Tata Steel Nederland. Al na een dag in zijn nieuwe rol werd hij ontslagen, nadat NRC zijn verleden onthulde: de in Zuid-Afrika opgegroeide Pols was vanaf zijn negentiende twee jaar lang leider van het rechts-extremistische Afrikaner Studente Front (ASF), dat streed tegen het afschaffen van de apartheid en ANC-leider Nelson Mandela na zijn vrijlating de mond wilde snoeren. Bijzonder is dat Pols daarmee destijds op een lijn zat met Shell, dat ondanks zware maatschappelijke druk actief bleef in het land.
Decennia later, als directeur van Milieudefensie, bevocht hij Shell juist te vuur en te zwaard vanwege het duurzaamheidsbeleid en sleepte hij de olie- en gasmaatschappij zelfs voor de rechter.

Het kan trouwens wel: de vijandige linies oversteken. Inge Wallage bijvoorbeeld, tegenwoordig communicatie- en marketingdirecteur van Universiteit Wageningen, deed dat in de jaren ’90 in omgekeerde richting: ze verliet haar rol bij het Noorse Statoil (na posities bij corporates als Motorola, Philips en Nedlloyd) om communicatiedirecteur te worden van Greenpeace Nederland. Ze leverde 60 procent in van haar salaris, vertelde ze vorig jaar in Adformatie. Daarmee kocht ze zichzelf wel vrij van de pijnlijke Statoilspagaat tussen de beeldvorming naar buiten – ‘Al Gore werd nota bene uitgenodigd op het hoofdkantoor om zijn verhaal te doen’ – en de rauwe fossiele werkelijkheid.

Pols zou juist fors meer gaan verdienen bij Tata Steel en wilde het bedrijf van binnenuit helpen verduurzamen. Zou Pols als luis in de pels of als vijfde colonne erin zijn geslaagd om de vijandige gelederen succesvol te infiltreren en de vergroening te versnellen, of zou hij met gouden ketenen onschadelijk zijn gemaakt? We zullen het nooit weten: het experiment kwam al ten einde voordat het begon, nadat naar buiten kwam wat Pols 35 jaar krampachtig had verzwegen en bij Tata niet had gedeeld.
Bij Milieudefensie bleken ze vanaf het begin van Pols’ aanstelling wel op de hoogte te zijn geweest. Na de bekendwording daarvan trad de volledige raad van toezicht van de klimaatactivist, onder voorzitterschap van Marty Smits, af.

Hans van den Berg, directievoorzitter van Tata Steel Nederland, zou Pols persoonlijk hebben benaderd. Won hij geen referenties in? Gaf Milieudefensie geen openheid van zaken? Wist de raad van commissarissen van Tata Steel Nederland van het huzarenstukje om de directeur van Milieudefensie te strikken en welke vragen zijn daarover gesteld?
Pols heeft inmiddels publiekelijk afstand genomen van zijn verleden, maar had het zwijgen eerder moeten doorbreken, als louteringsproces in een persoonlijk drama en om te kunnen strijden met open vizier, zonder het risico op chantage en reputatieschade voor hemzelf en zijn werkgevers. Maar ook de Tata-top zou transparant moeten zijn over het benoemingsproces en de fouten die er zijn gemaakt. Alleen door die witte vlag op te steken kan er collectief van jeugdzonden en governancezonden worden geleerd.

Elders in de energiesector is gekozen voor een veiliger transfer: Frans Everts, president-directeur van Shell Nederland, volgt Manon van Beek op als ceo van netbeheerder TenneT. Na een carriere van 37 jaar bij het olieconcern, waarin hij onder meer verantwoordelijk was voor de wereldwijde communicatie, moet Everts er bij TenneT voor gaan zorgen dat bedrijven en woonwijken weer gewoon een stroomaansluiting kunnen krijgen. De strijd tegen netcongestie kan alleen gewonnen worden door het beleid van de netbeheerder te synchroniseren met de polsslag van de keten en de samenleving. Om een loopgravenoorlog te voorkomen.

Reageren? Mail ons op redactie@scopebusinessmedia.nl