Informatie als maatschappelijke kwestie
In boekenland gaat het al weken over weinig anders dan ai-bedrijven als Anthropic die oude boeken opkopen. Die boeken worden namelijk vernietigd: de ruggen gaan eraf en de bladzijden worden ingescand. Daarna gaan ze de prullenbak in. Alles voor de onverzadigbare informatiehonger van de ai-modellen die moeten worden getraind met nieuwe data.
Natuurlijk, als liefhebber van het papieren boek vind ook ik het pijnlijk om boeken op deze manier versnipperd te zien worden, maar het raakt aan een groter probleem van large language models; omdat ze continu nieuwe informatie nodig hebben voeden ze zichzelf met alles wat ze kunnen vinden. Ook informatie die, jawel, door ai is gegenereerd. Omdat die informatie niet altijd betrouwbaar is, loop je het risico op een vicieuze cirkel: slechte input levert slechte output op, en als die output weer input wordt…nou ja, het beeld is duidelijk.
Dus is het ai-bedrijven er veel aan gelegen om informatie te gebruiken die met 100% zekerheid níét door ai is gegenereerd, maar bijvoorbeeld door mensen op papier is gezet. Die bron droogt natuurlijk een keer op.
Er lopen ook rechtszaken tegen verschillende ai-bedrijven over de training van de modellen. Schrijvers, beeldend kunstenaars, allemaal zien ze hoe hun werk door de modellen wordt opgeslokt en uitgespuwd, zonder dat zij daar een cent voor terugzien. Die inbreuk op het auteursrecht blijft gelukkig niet meer volledig onbestraft.
Hoewel de hoeveelheid informatie op de wereld vrijwel oneindig lijkt, is de belangrijkste vraag dus: welke informatie is accuraat? En hoe zorgen we dat die eerlijk wordt verspreid? De antwoorden daarop kunnen we niet aan de ai-bedrijven zelf overlaten, maar het zijn maatschappelijke en politieke vraagstukken.
Reageren? Mail ons op redactie@scopebusinessmedia.nl