Kunstgrepen moeten vragen oproepen
Drie torens van 85 meter hoog, het klinkt alsof je daar veel huizen in kwijt kunt. Maar het gaat om een hyperscale-datacenter dat in Amsterdam gebouwd gaat worden. Het was eigenlijk de bedoeling dat er geen van zulke mega-datacenters meer bij zouden komen, zeker niet in Amsterdam. Met de huidige netcongestie klinkt het ook helemaal niet als een goed plan om een datacenter neer te zetten dat het equivalent van de stad Haarlem aan energie gaat verbruiken. Maar met een kunstgreep kon het toch: er kwam geen vergunningsaanvraag voor één enorm datacenter, maar verschillende aanvragen voor drie kleinere. En zo kwamen er drie vergunningen.
En dat was niet de enige recente omzeiling van de wet door middel van een of meerdere kunstgrepen. Zo heeft het demissionaire kabinet ervoor gezorgd dat Schiphol waarschijnlijk nog minstens twee jaar zonder geldige natuurvergunning mag blijven opereren, zonder te krimpen. Er liggen rechterlijke uitspraken over bijvoorbeeld het feit dat Schiphol de stikstofuitstoot moet verlagen, maar de verantwoordelijke ministers negeren die. Minister Rummenie spreekt van een te groot economisch belang. Minister Tielman schrijft in de milieueffectreportage bij het nieuwe Luchthavenverkeersbesluit: ‘De overweging van de rechtbank dat onvoldoende is onderbouwd dat bij de inzet van mitigerende maatregelen wordt voldaan aan de zogenoemde additionaliteitsvereiste, is nog niet meegenomen in de passende beoordeling. Wanneer meer duidelijkheid bestaat over de wijze waarop de additionaliteit van de mitigerende maatregelen kan worden gemotiveerd, zal dit worden verwerkt in een aanvulling op de passende beoordeling.’
Hier gaat het dus vooral om met veel woorden zeggen dat je nog even niets met die rechterlijke uitspraak gaat doen, en de onderbouwing nog wel een keer komt. Intussen stelt Rummenie voor om de huidige, al jaren illegale, situatie nog maar even twee jaar te gedogen.
Of het nu een bedrijf is dat een juridische omweg zoekt, of juist de politiek die die omweg mogelijk maakt: als je ‘slimmigheidjes’ moet inzetten om iets voor elkaar te krijgen, dan moet je je toch achter de oren krabben en je afvragen of je wel het goede doet? En als je denkt dat dit écht een goed idee is, heb je dan je tegenmacht wel goed ingericht? Die toezichthouder die – in de woorden van Annette Ottolini in dit interview – ‘soms echt een pain in the ass’ is, die ‘altijd met moeilijke vragen komt’.
‘Moeten we dit wel doen?’ is een vraag die óf te weinig gesteld, óf te vaak genegeerd wordt.
Reageren op dit artikel? Mail ons op redactie@scopebusinessmedia.nl